Trwa II Wojna Światowa, Amerykanie od niedawna zmagają się z siłami Japonii w krwawych zmaganiach na Pacyfiku. Maszyna produkcyjna USA nie ruszyła jeszcze w pełni, dopiero się rozpędza. Japonia jeszcze odnosi sukcesy w wojnie. Amerykanie powoli zyskują przewagę, lecz w jednym mają ją niemal od początku. Znają japońskie systemy szyfrowania wiadomości i są w stanie przechwycić je i rozszyfrować czasami nawet przed adresatem. Niedawno przechwycili wiadomość o planowanym ataku na jedną z ich baz, niestety kryptonim bazy jest im nieznany. Możliwości rozkodowania wiadomości, nie oznaczały, że wiedzieli do końca, o co chodzi, często trzeba było się domyślać i zgadywać. Mają jednak pomysł, jak można go rozszyfrować.
Sukces rajdu Doolittle'a podniósł amerykańskie morale i zaszokował Japończyków, okazało się, że nie są bezpieczni na swoich macierzystych wyspach. Zniszczenia zadane przez rajd nie były wysokie, ale i nie takie miały być, to była walka o morale. Amerykanie jednak wiedzieli, że nie pozostanie to bez odpowiedzi ze strony Japonii. Przypuszczali, że nastąpi kontratak, tylko nie wiedzieli gdzie. Pomimo znajomości kodowania, byli w stanie odczytać tylko 10–15% wiadomości, resztę trzeba było analizować (czytaj zgadywać). Wiedzieli o wzmożonej aktywności radiowej między dowódcami podległymi admirałowi Yamamoto (Toshirô Mifune), a to oznaczało, że coś się szykuje. Wiedzieli również, że cześć okrętów JIN kieruje się na Morze Koralowe, więc wysłali tam swoją flotę. Dowódcy japońscy uważali, że jeżeli zniszczą tam amerykańskie lotniskowce, nic już nic nie przeciwstawi się im na Pacyfiku.
Bitwa na Morzu Koralowym nie zakończyła się znaczącym sukcesem żadnej ze stron, obie straciły po lotniskowcu, każda z nich miała też jeden uszkodzony lotniskowiec. Japonia przeszła do przeprowadzenia operacji M-I, ataku i próby zajęcia wyspy na środku Pacyfiku – Midway. Jej zajęcie znacząco utrudniłoby siłom amerykańskim prowadzenie kontrofensywy.
„Bitwa o Midway” podobnie jak „Tora! Tora! Tora!” opowiada prawdziwą historię. Atak na Midway miał być próbą wywabienia i zniszczenia amerykańskich lotniskowców, dla Japonii okazał się jednak pułapką zastawioną przez Amerykanów. Była to głównie walka lotniskowców i stacjonujących na nich samolotów, inne okręty nie liczyły się tak bardzo. To po tej bitwie siły Dai-Nippon Teikoku Kaigun zostały mocno naruszone. Utrata 4 z 11 posiadanych lotniskowców była do Japonii dotkliwa. Sukces pozwolił Amerykanom powoli przejść do ofensywy.
Sam film, pomimo 50 lat od wyprodukowania, nadal dobrze się ogląda, jest wciągający, co jest dowodem, że nie zawsze wymyślone historie są lepsze od tych, które wydarzyły się naprawdę. Trzeba tylko umieć je dobrze przedstawić. To udało się twórcom bardzo dobrze. Zdecydowali się oni wstawić w film autentyczne zapisy filmowe (ale nie zawsze są to te z Bitwy o Midway). Widać na nich ziarno, są nie ostre, ale jak realistyczne (a jakie inne mają być?). Nie sprawia to, że film staje się dokumentem, ale dodaje klimatu. Co ciekawe to nie jedyne wstawki jakie się w filmie pojawiają. Są też zdjęcia z… „Tora! Tora! Tora!”. Nie ma ich dużo, i być może, gdyby nie to, że odświeżyłem sobie oba filmy niemal jeden po drugim, nie zwróciłbym na to uwagi.
Za plus zasługują całkiem niezłe efekty specjalne, autentyczne ciasne wnętrza okrętów, jak i gra tuzów aktorstwa – jest ich cała plejada.
Jak już pisałem, film „Bitwa o Midway”, dobrze się zestarzał, cały czas jest doskonały do oglądania, wciąga i nie nudzi.
Tytuł polski: Bitwa o Midway
Tytuł oryginalny: Midway
Reżyseria Jack Smight
Henry Fonda jako adm. Chester W. Nimitz
Toshirô Mifune jako adm. Isoroku Yamamoto
Robert Mitchum jako adm. William F. Halsey
James Shigeta jako wadm. Chuichi Nagumo
Robert Webber jako kadm. Frank J. „Jack” Fletcher
Glenn Ford jako kadm. Raymond A. Spruance
Charlton Heston jako kap. Matt Garth
James Coburn jako kpt. Vinton Maddox
Hal Holbrook jako kom. Joseph Rochefort
Artur Wyszyński