Mitsuo Andô (Kôichi Satô), dwa lata temu stracił syna, do tej pory nie może się z tym pogodzić. Sytuacji nie poprawia informacja, którą otrzymał przez telefon, o śmierci Ryūji Takayamy (Hiroyuki Sanada), kolegi ze studiów. Jest pewien, że nie było to samobójstwo, Ryūji nigdy by czegoś takiego nie zrobił. Mogłoby być to morderstwo, ale trzeba poczekać na wyniki autopsji. Śmierć była dość tajemnicza, Andô, podobnie jak Ryūji był młodym człowiekiem. Autopsję ma przeprowadzić właśnie Andô.

Gdzieś na, a raczej pod powierzchnią Atlantyku, w pobliżu Florydy, na głębokości prawie pięciu i pół kilometra znajduje się baza Tri Oceanic Mining Corporation. Pracujący w niej górnicy, wydobywają srebro i inne cenne metale z dna oceanu. Jest to oczywiście bardzo niebezpieczne, z takich głębin ciężko jest uciec. Zmiany trwają po 90 dni, załoga obecnej z nich lada dzień wyjdzie na powierzchnię, zostało im niecałe 3 dni. Ich rozmowy dotyczą głównie tego, co będą robić, gdzie pójdą i co zjedzą. Widać, że cieszą się z nieodległego końca pracy. Co prawda Steven Beck (Peter Weller) narzeka na jakieś opóźnienia, ale kto by się przejmował, jak wolne czeka?

Laboratoria medyczne powinny być bezpieczne i tak w większości (mam nadzieję) jest. Owszem czasami zdarzy się jakiś wypadek lub ktoś niekompetentny (tu mam również nadzieję, że taka osoba nie zostanie tam wpuszczona). Czasami jest to połączenie obu takich zdarzeń. Prowadzący badania, Joe (Greg Blanchard), kaleczy się w palec, a później otwiera jakieś przyrząd, w którym poszło coś nie tak. Wzywa swojego przełożonego dr Franka Dardena (Bryan Cranston). Ten od razu zapowiada, aby niczego nie dotykał. Niestety, rychło w czas, wzywający go mężczyzna, już dotknął coś, co było w owym przyrządzie. Oczywiście tą skaleczoną dłonią. Frank spodziewał się problemów, twierdzi, że ma wszystko pod kontrolą. Niestety nie przewidział zranienia się laboranta. Ani tego, że chwilę od wezwania, Joe będzie martwy.

John Connor (Nick Stahl) dorósł. Jego mama, Sarah, całe życie mu powtarzała, że nadejdzie burza, atomowa burza, która zmiecie prawie całą ludzkość. Na tych, którym uda się przetrwać, zaczną polować maszyny. Zbuntowane roboty, kierowane przez Skynet. Sam Skynet miał bronić Amerykę przed atakami z zewnątrz. Uzyskał jednak świadomość i jako wroga określi całą ludzkość. To on rozpocznie atak, który zakończy się apokalipsą, a następnie będzie eliminował pozostałych ludzi. Ci jednak będą walczyć, a na ich czele stanie John Connor. Przeżył on już dwa zamachy na swoje życie – maszyny wysłały w przeszłość terminatorów, mających zgładzić, najpierw jego matkę, przed jego urodzeniem, 13 lat później jego samego. Za każdym razem przybywał również jego obrońca.

James Cole (Bruce Willis) jest więźniem, ale nie to jest najgorsze. Właśnie został ochotnikiem. Nikt nie widział powracających poprzednio ochotników, więc albo wszyscy giną, albo jak twierdzą plotki, tych, którym udało się powrócić, izoluje się. Ochotnicy ubierani są w skafandry przypominające kosmiczne, są szczelne i hermetyczne. Chociaż nie wyglądają na takie, które mają mieć kontakt w innym ciśnieniem, czy jego brakiem, próżnią. Raczej na takie, które mają izolować od środowiska zewnętrznego. Po ubraniu kombinezonu ochotnik przewożony jest windą do tajemniczych tuneli, a z nich trafia na powierzchnię.

Parze kończą się zapasy. To ostatnia puszka, jaką mają, nie będzie więcej pomidorów, będą musieli przerzucić się na groszek. :-( Martwią się o swoje dzieci, które pojechały na wycieczkę, mają nadzieję, że są one bezpieczne. Para nie mieszka sama, są z nimi inni ludzie. Podczas kolacji rozmowa schodzi na temat Sama, chłopka jednej z obecnych przy stole kobiet – Karen. Pomimo tego, że Jackob uważa, że opuścił ją pięć dni temu, Karen wierzy, że niebawem wróci. Wybuch awantury przerywa łomotanie do drzwi. Po głosie słychać, że to jakiś młody chłopak, może nawet jeszcze dziecko. Ludzie nie garną się do otworzenia drzwi. W końcu jednak je otwierają. Chwilę później wyglądającą przez okno Karen gryzie jeden z zakażonych. Szturm zainfekowanych na budynek przeżywa Donald (Robert Carlyle). Ucieka, zostawiają swoją żonę, Alice, jak i resztę. Uciekając przed zgrają zarażonych, napotyka Jacoba. Ten ostatni nie ma jednak szczęścia.

Do Centrum badań nad naczelnymi w Cambrige, włamują się obrońcy zwierząt. Dokumentują warunki, w jakich przetrzymywane są małpy i mają zamiar je uwolnić. Akcję przerywa powrót jednego w naukowców, któremu prawie udaje się wezwać ochronę. Ostrzega włamywaczy, że szympansy są zainfekowane, bardzo zakaźne, oraz o tym, że otrzymały substancję opóźniającą. Zainfekowane zostały… szaleństwem. Pomimo jego ostrzeżeń i paniki w głosie, postanawiają otworzyć klatki. To był duży błąd. Zwierzęta rzucają się na swoich wyzwolicieli.

W Hongkongu mieszka 2,1 miliona ludności, w Londynie to 8,8 miliona, Minneapolis to 3,3 miliona, San Francisco 3,5 a w Tokio aż 36,6 miliona. We wszystkich tych miastach jest jakiś chory, nie jest to coś dziwnego, przecież ludzie chorują. Jednak kiedy tracą przytomność lub znajdowani są nieżywi, może robić się lekko niepokojąco. Objawy są następujące: kaszel, gorączka, a przed utratą przytomności zamglony obraz.