Hercule Poirot (Kenneth Branagh) mieszka w Wenecji, jest na emeryturze i nie zajmuje się już rozwiązywaniem zagadek kryminalnych. Ma ich dość, podobnie jak ludzi, wiedzie życie samotnika. Pomaga mu w tym ochroniarz Vitale Portfoglio (Riccardo Scamarcio). Pilnuje, aby detektyw miał spokój. Poirot jest w tym w pełni usatysfakcjonowany. Nic nie ma prawa zakłócać jego spokoju. Do rezydencji, w której mieszka, może wejść tylko cukiernik. Pewnego dnia przychodzi jednak ktoś inny. Znana Herculesowi pisarka, Ariadne Oliver (Tina Fey). Ta lekko strofuje detektywa, co to za życie, bez wyzwań dla jego błyskotliwego umysłu? Ma też propozycję…

W pobliżu świątyni Ki`fune Shrine w Kioto znajduje się zajazd (ryokan) Kibune Fujiya. W tym położonym nad rzeką Kibune hotelu zatrzymuje się między innymi Obata (Yoshimasa Kondô). To pisarz mający napisać kolejną cześć serialowej powieści. Nie ma weny, a sytuacji nie poprawia obecność Sugiyamy (Haruki Nakagawa), który za wszelką cenę chce, aby pisał, przecież są terminy! Obata ma też wątpliwości do wydarzeń, jakie opisał. W innym pokoju dwójka mężczyzn zajada się wspaniałym posiłkiem. Gdzieś krząta się pozostała obsługa, sprawnie, ale bez nadmiernego pośpiechu. Ktoś wprowadza nowych gości, inni wyjeżdżają. Wygląda na typowy dzień pracy.

Andy Warhol był znanym, amerykańskim artystą, projektantem, reżyserem filmowym i pisarzem. Jego obrazy są bardzo charakterystyczne, są kontrastowe, przedstawiają wiele przedmiotów codziennego użytku, ale i Warhol malował też portrety znanych osobistości. Jedno z jego dział, w formie przerobionej na plakat reklamowy, pamiętam z lat 90 jako reklamę przedstawionego na nim produktu, puszek z zupą. Plakat był powieszony w jednym ze sklepów spożywczych. Czy można powiedzieć, że sztuka wykorzystała produkt, a później sztukę wykorzystała reklama? Nie dla wszystkich był jednak idolem, niektórzy wręcz go nienawidzili. 3 czerwca 1968 roku Valerie Solanas (Lili Taylor) dała upust swej nienawiści.

W małym, cichym, francuskim miasteczku, mieszkańcy wiedli spokojne życie. W latach 60 każdy wiedział, gdzie należy, każdy wiedział, co ma robić. Mieszkańcy nie wychodzili przed szereg, trzymali się swojego miejsca. Kiedy ktoś chwilowo o tym zapomniał, reszta wskazywała mu właściwą drogę. Widząc coś, czego nie powinni, odwracali wzrok. Nie wyobrażali sobie niedzieli bez mszy świętej. Zawsze dotrzymywali tradycji, niezależnie od okoliczności, jest ona dla mieszkańców bardzo istotna. Są na wskroś konserwatywni. Tak wiodą życie. Do czasu.

W 1846 roku, na terenie niedawno ustawionego stanu Texas, trwała krwawa wojna prowadzona między USA i Meksykiem. Po jej zakończeniu, za granicę została uznana rzeka Rio Grande. Pozwoliło to na dalsze osadnictwo na terenach należących od lat do Indian i Meksykanów. Aby utrzymać ład i porządek, powołana została grupa ludzi, zwana Texas Rangers. Ci twardzi ludzie starali się egzekwować prawo, nieczęsto posiłkując się dość brutalnymi metodami. Walka z przestępczością na mało jeszcze zorganizowanym administracyjnie terenie wymagało odmiennych i specyficznych metod.

Mitsuo Andô (Kôichi Satô), dwa lata temu stracił syna, do tej pory nie może się z tym pogodzić. Sytuacji nie poprawia informacja, którą otrzymał przez telefon, o śmierci Ryūji Takayamy (Hiroyuki Sanada), kolegi ze studiów. Jest pewien, że nie było to samobójstwo, Ryūji nigdy by czegoś takiego nie zrobił. Mogłoby być to morderstwo, ale trzeba poczekać na wyniki autopsji. Śmierć była dość tajemnicza, Andô, podobnie jak Ryūji był młodym człowiekiem. Autopsję ma przeprowadzić właśnie Andô.

W Chicago mieszka chirurg naczyniowy Richard Kimble (Harrison Ford) wraz ze swoją żoną, Helen (Sela Ward). W sumie to mieszkali, żona Richarda została zabita. Doktor został zabrany na posterunek w celu złożenia zeznać. Jego koszula miała na sobie ślady krwi. Ofiara przed śmiercią zgłaszała na policję włamanie. Według zeznań był wraz z żoną na imprezie charytatywnej. Podczas powrotu Richard odebrał telefon z prośbą o pilną pomoc podczas operacji. Po powrocie do domu zastał tam włamywacza i wdał się w nim w bójkę. Napastnik miał być charakterystyczny, miał zamiast ręki protezę.

Listy mogą być niebezpieczne. Nie chodzi tu nawet o ich zawartość, wezwanie do sądu, listy z urzędów, mogą być niemiłe, ale nie są niebezpieczne. Informacja o podwyżkach czynszu również nie jest tym, czego się wyczekuje z niecierpliwością. Pewien doktor, Ivo Tasca (Richard Roberts), rozpoczyna swój dzień pracy od sprawdzenia korespondencji. Jego uwagę przyciąga koperta z dużą naklejką „ostrożnie”. To niestety ten z niepożądanych i groźnych listów, wręcz zabójczych. Jego otwarcie kończy się spektakularną… eksplozją. Dosłownie, nie w przenośni.