W nowozelandzkim laboratorium (pewnie tajnym, bo jakie inne mogą być?), przeprowadzany jest przełomowy i niebezpieczny eksperyment. Ma on zbadać działanie hipnozy. Najpierw „obiektowi badań”, pewnemu młodemu mężczyźnie, zostanie skasowana pamięć, a następnie umieszczą nową, ulepszoną. Dzięki temu będzie on mógł wykorzystać swoje ciało do maksimum. Mężczyzna jest pełen optymizmu, może zostać dzięki temu prawdziwym supermanem. Oczywiście, jeżeli eksperyment się powiedzie. Co, jeśli się jednak nie uda? Na to pytanie prowadzący eksperyment (Roy Chiao) unika odpowiedzi.

King Kong (Sam Hui) przebywa w Paryżu, chyba podoba mu się tutaj. Nie wie, że ktoś na niego czyha. Jest to tajemnicza, kobieta o urodzie Azjatki w bardzo futurystycznych (nawet dzisiaj) okularach. Kiedy on z wielkim zainteresowaniem śledzi życie na paryskich ulicach – to znaczy przygląda się paryżankom, ona zmontowała karabin i w niego mierzy. To nie byle jaki karabin, jest to wręcz granatnik (przynajmniej pocisk przypomina skrzyżowanie pocisku z moździerza z rakietą). Czyżby King tak mocno zalazł komuś za skórę, że zdecydowali się go pozbyć i to w tak zdecydowany sposób?

Sytuacja, że do mieszkania, przez okno wlatują mała śmigłowce, jest bardzo nietypowa. Jednak na tym nie koniec, Śmigłowce zaczynają się… ze sobą łączyć w… robota, jakiegoś transformera, czy inne ustrojstwo. Nie jest on tu w celach przyjaznych. Atakuje King Konga (Sam Hui), przechodzi przez ściany – to jest Hong-Kong, nie Ameryka, ściany są normalne, nie z dykty i farby. Robot potrafi strzelać pięściami, ewidentnie chce zrobić krzywdę Kingowi, może nawet go zabić. Pierwsze ataki Konga na robota są bezskuteczne – za duża różnice w masie. Innych ciosów robot po prostu unika.

Grupa tajemniczych osób podjeżdża pod pewien budynek. Samochodów jest sporo, wszystkie identyczne, robi to pewne wrażenie. Do budynku wchodzi jedynie czwórka mężczyzn. Wygląda, że dwoje z nich to jacyś ochroniarze, pozostała dwójka ma przy sobie nesesery. Jadą na ostatnie piętro, gdzie czeka na nich kolejna grupka ludzi. Następuje wymiana walizek – to zakup klejnotów. Każdy z nich jest sprawdzony, a wszystkie pieniądze policzone (ręcznie, nie mają maszynki do tego). Nie wiedzą jednego, na sąsiednim budynku jest młody człowiek z harpunem mający zamiar polować na wieloryby, to znaczy oczywiście strzelić owym harpunem w okno pokoju gdzie następuje transakcja.