Kiedy weźmiesz udział w wyścigu i go przegrasz, to co zrobisz? Prawdopodobnie na początku pojawi się złość i rozczarowanie, smutek. Potem być może pojawi się chęć zemsty, odegrania się na pozostałych uczestnikach. Najlepszym sposobem na to jest udział w kolejnej edycji wyścigu. Szejk Abdul-Ben Faafel (Jamie Farr), wręcz musi wystartować. Tak mu przykazuje jego ojciec. Ma niebagatelny powód ku temu, tylko Szejk w całej rodzinie Falafel ma… prawo jazdy. Rodzina Falafel zawsze była najszybsza, miała najlepsze wielbłądy i konie, teraz ma najszybsze samoloty, łodzie i samochody. Z wyjątkiem jednego, tego używanego przez Abdula. W zeszłym roku miał wygrać Wyścig Armatniej Kuli, lecz zawiódł. W tym roku musi się mu udać! Jest tylko jeden problem. W tym roku nikt nie organizuje wyścigu. Jednak mając pieniądze rodziny Falafel, co za problem, wystarczy zapłacić za jego organizację. No i wygrać, oczywiście.

Danielowi Morales (Samy Naceri) udaje się utrzymać w fachu taksówkarza. Nadal też, od czasu, do czasu, ma pilne przejazdy, komuś się pilnie spieszy, przykładowo na lotnisko. Daniel ma możliwości, aby pobijać kolejne rekordy w dojazdach. Policji jeszcze nigdy nie udało się dopaść białej taksówki, nawet kiedy mają tajne, ultranowoczesne zabawki. Każdy pomiar jej prędkości, o ile uda się go dokonać, łamie kolejną granicę zarejestrowanej prędkości. Danielowi jest obojętnie kogo wiezie, może być to człowiek (Sylvester Stallone), który spektakularnie ucieka z pewnego budynku, oraz przed grupą goniącą go na rolkach. O ile jeszcze uciekał motocyklem, czy rowerem mieli on jakieś szanse, ale przy pojeździe Daniela są bez szans. Tym bardziej, że i on nie zasypuje gruszek w popiele i rozwija swoją taksówkę.

Rajdy samochodowe są emocjonujące, ale i stresujące. Pewną zaletą jest może fakt, że nie ściga się w grupie, tylko z czasem. Mimo tego kierowca musi się mocno skupić na tym, co mówi pilot, dostosowaniu prędkości do jego uwag, odpowiedniego wchodzenia w zakręty. O wypadek również nietrudno. Czasami sprawy nie ułatwiają widzowie, którzy stoją na poboczach, zdarzają się tacy mocno nieodpowiedzialni. Stresu jest co niemiara. Co jednak czuje kierowca, zwycięzca wielu rajdów, kiedy jedzie mocno skupiony, stara się osiągnąć jak najlepszy przejazd, a wyprzedza go… taksówka? I to tuż przed nim mijająca linię mety odcinka?

Praca takiego dostawcy pizzy nie jest łatwa. Jedzenie trzeba dostarczyć jak najszybciej, bo inaczej będzie zimne i niesmaczne. Odległość od klienta i ruch drogowy tego nie ułatwia, większość kierowców jeździ przepisowo i zawala drogę. Mając motor, czy nawet skuter jest łatwiej lawirować między sznurami samochodów na ulicy. Owszem, czasami, trzeba nagiąć przepisy do granic możliwości, czasami je nawet przekroczyć, ale wszystko to jest dla klienta. Ostrożną jazdą nie można tego nazwać. Niektórzy kurierzy mocno trenują, i biją rekordy czasu dostawy. Tak jak Daniel (Samy Naceri). Co prawda bije go tylko dla pobicia, to jego ostatni dzień w pracy, właśnie ją zmienia.

Wesołe miasteczka, są uwielbiane przez wielu. Karuzele, zjeżdżalnie, kolejki górskie i inne atrakcje przyciągają co roku wielotysięczne tłumy. Równie dużą popularnością cieszą się parki tematyczne, przypominające owe wesołe miasteczka. Jak sama nazwa ich wskazuje, mają one jaką określoną tematykę. Mogą być parki grozy, gdzie ich twórcy usiłują wystraszyć odwiedzających, parki labiryntów. W USA, jak i u nas, dużą popularnością cieszą się parki w klimatach Dzikiego Zachodu. Kowboje, rewolwerowcy, dzielny szeryf, obowiązkowy saloon i pewnie jakaś stacja kolejowa. Jeden z takich parków jest szczególny. W nim rolę mieszkańców pełnią roboty. To „Westworld”.

Życie samotnego ojca wychowującego dziecko nie zawsze jest usiane różami. Są tacy ojcowie, którzy pomimo trudów postanawiają tkwić w samotności, ale są tacy, którym to się sprzykrzy i szukają ponownie swojej „drugiej połówki”. Często się też zdaża, tak, że nie szukają, a przytrafia się im ona jak „grom z jasnego nieba”. Sierżant Cruchot (Louis de Funès) od lat jest wdowcem. Wychowuje on wchodzącą w dorosłość córkę Nicole (Geneviève Grad). Umie podzielić służbę w żandarmerii z obowiązkami ojca, nie jest mu lekko, ale i Nicole nie ma lekko, jej tata to choleryk, dla którego musi być zawsze po jego myśli i uważaniu.

Generał brygady Francis X. Hummel (Ed Harris) ma za złe władzom, że stracił na misji 15 ludzi. Nie mogli oni zostać ewakuowani, lot za linie wroga był niemożliwy. Oficjalny protest do władz nie zadziałał. Niepogodzony ze stratą ludzi i brakiem porozumienia się z władzami próbował żyć. Nałożyła się na to śmierć jego żony. Generał ma jednak jakiś plan, którego nie mógł wykonać, dopóki jego ukochana żyła. Coś, co da władzom do myślenia. Coś radykalnego.

Mycie naczyń może zaskoczyć. Pewna pani myjąca naczynia zauważa wytaczającego się z odpływu w zlewie… pomidora. Całego. Nie dość, że nie wiadomo jak się tam znalazł, dlaczego jest cały, to jeszcze… coś bełkocze. Pomidor, nie pani. Pomidor wyskakuje ze zlewu i zbliża się do coraz bardziej spanikowanej kobiety. Panika niewiele jej daje, po chwili jest nieżywa. Po mordercy nie ma śladu. Nie ma śladów broni, motywu, nie ma mordercy. Prowadzący śledztwo, szybko odkrywa fakt, że kobieta nie jest pokryta krwią, a sokiem pomidorowym!