Takashi Yamamura (Yōichi Numata), potwierdza tożsamość zwłok znalezionych przez Reiko w studni. Pomimo tego, że ostatni raz widział ją jako dziecko, jest na sto procent pewnien, że jest to Sadako (Rie Ino'o). Prawdopodobny zabójca, doktor Heihachirô Ikuma (Daisuke Ban), zmarł niedługo po zabiciu dziewczyny i zamurowaniu studni. Wychodząc żądza, aby zwłoki zostały spalone. Niestety śledztwo to uniemożliwia. Jedna z osób, które znalazły ciało, Ryuji Takayama (Hiroyuki Sanada), zmarła, druga, Reiko (Nanako Matsushima), zaginęła. Jest też problem z ustaleniem daty zgonu, miał on nastąpić on rok, może dwa lata temu. Oznacza to, że Sadako żyła w zamurowanej studni około… 30 lat.

Człowiek od zawsze pragnął być jak ptak, wolny, móc szybować po niebie, krążyć wśród chmur. Pierwsze próby były całkowicie nieudane. Wielu śmiałków zostało rannych lub utraciło życie. Trwało to bez mała przez tysiące lat. Ludzie byli jednak cały czas optymistyczni i próbowali kolejnych pomysłów. Były małe sukcesy, pojawiły się balony, sterowce, coś, co można było uznać za szybowce. Jednak na maszynę cięższą od powietrza, która mogła lecieć, gdzie pilot chciał, nie była zależna od kaprysów wiatru i pogody, trzeba było poczekać. W końcu się udało. Pewien Włoch, Hrabia Emilio Ponticelli (Alberto Sordi) wykonał pierwszy „długodystansowy” lot. W 1910 roku latanie stało się krzykiem mody.

O tym, że telewizja kłamie, można było kiedyś poczytać na ścianach budynków. Hasło jest nadal aktualne i co jakiś czas się ponownie pojawia. Jednak telewizja nie jest tak groźna, jak kasety VHS. Te mogą nie tyle kłamać, a zabijać. No, może nie każda, tylko jedna. Tak przynajmniej głosi plotka, popularna wśród japońskich nastolatków. Jako że jest to niebezpieczne, zabronione (a może takie by było, gdyby dorośli wierzyli w takie „legendy”), można się popisać przed rówieśnikami. Jest to również bardzo ciekawe, znajdują się chętni, aby sprawdzić, czy opowieści o kasecie są prawdziwe.

Wielki Faraon Cheops (Jack Hawkins) odnosi kolejne zwycięstwo, dzięki któremu Egipt staje się największą potęgą na świecie. Jego potężna armia, po trzech miesiącach nieobecności, wchodzi triumfalnie do miasta, witana entuzjastycznie przez tłum mieszkańców. Tuż za armią podążają tragarze niosący nieskończone bogactwo, łupy wojenne. Skrzynie pełne skarbów, złote misy, klejnoty, kości słoniowe. Takie bogactwo daje Faraonowi to, czego najbardziej pożąda – władzę. Oprócz złupionych skarbów Faraon wziął do niewoli mnóstwo jeńców (oczywiście, nie osobiście :-) ). To przez ich pracę pomnaża swoje bogactwo i umacnia swoją władzę.

Gdzieś nad Afryką leci samolot pasażerski. Ma na pokładzie tylko jednego pasażera – Slima (Terence Hill), który w pewnym momencie mówi do pilota „dzięki kolego, to mój przystanek”, po czym wysiada. Dość niecodzienne jest to, że robi to… w powietrzu. Wyskakuje z maszyny, oczywiście na spadochronie. Ma przy sobie karabin i… rower. Z karabinu wkrótce robi użytek, strzela do opony samochodu, którym poruszają się myśliwi chcący zapolować na hipopotamy. Kierowca pojazdu, Tom (Bud Spencer), bardzo niezadowolony. Chyba wie, kto uszkodził, a może wręcz zniszczył mu samochód.

Pod koniec lutego 1942 roku, niedługo po rozpoczęciu wojny między Stanami Zjednoczonymi, a Cesarstwem Japonii, nad Los Angeles rozpętała się walka powietrzna. Artyleria przeciwlotnicza otworzyła ogień do niezidentyfikowanego celu na niebie. Miał być to japoński atak na wybrzeże USA. Niczego jednak nie zestrzelono, żadnego samolotu. Prawdopodobnie siły przeciwlotnicze błędnie zidentyfikowały balon meteorologiczny i rozpętały piekło na niebie. Japonia nie atakowała Los Angeles.

Nad przeciwnikiem dobrze jest mieć przewagę. Można mieć lepiej wyposażone i wyszkolone wojsko, można mieć go więcej. Dobrze jest mieć przewagę technologiczną, lepszą, mocniejszą, straszniejszą, bardziej śmiercionośną broń – najlepiej taką, aby oponent bał się nas zaatakować. Mniej przyjemnie się robi, kiedy wróg również wejdzie w posiadanie takiej broni, jest porównywalnie silny z nami, ma podobnie wyszkolone wojsko, a nawet jest ono bardziej liczebne. Trzeba być przygotowanym na wybuch ewentualnego konfliktu w każdej chwili.

Trwa pościg policji za czerwonym Lamborghini. Oczywiście policja jest bez szans, niby pojazd im odjeżdża, ale jakoś cały czas siedzą mu na „ogonie”. Są też pewni swojego, na drodze przygotowana jest już blokada. Objechać jej nie ma jak, druga szutrowa droga prowadzi nad wodę, a Lamborghini pływać nie potrafią. Cóż te potrafi, odbija się jak rzucony kamień. Chwila i jest po drogiej stronie wody. Kierowcy spieszno na kolejne zawody Cannonball.