Czasami bycie z początku dumnym ojcem przestaje być powodem do chwały i radości. Jeżeli dzieje się tak w rodzinie, jest to smutne, dzieci nie powinny być niczemu winne. Inaczej kiedy dzieckiem owego ojca nie jest ktoś, a coś. Twórcy różnorakich osiągnięć, czy wynalazków są nazywani ich ojcami. Taki George Stephenson jest ojcem kolei parowych i miał powód, aby być dumny. Inny przykład Alfred Nobel ze swojego „dziecka” nie był dumny. Wynalazł dynamit, ale to do czego został on wykorzystany, nie napawało go radością.

Jest 1969 rok. Niebo nad Laosem przemierzają amerykańskie samoloty, między innymi Fairchild C-123 Provider. Jest to samolot transportowy, a jego załoga zajmuje się zrzutem zaopatrzenia dla ludności cywilnej. Choć patrząc, jak te zrzuty wyglądają, to nie wiem, czy obdarowywani są tacy szczęśliwi. Znowu trzeba naprawiać domy… Zrzuty to nie tylko żywność, jest też broń. Mimo że oficjalnie sił amerykańskich nie ma w Laosie, to amerykański władze są zaniepokojone wkroczeniem tam wojsk północnowietnamskich. Nie jest to bezpieczna praca, nie każdemu pilotowi udaje się wrócić. W końcu jest wojna.

Nocą, 4 lipca, 1969 roku w Vallejo w Kalifornii trwa świętowanie amerykańskiego Dnia Niepodległości. Dwoje młodych ludzi, przy okazji planuje też randkę. Dziewczynie nie pasuje lokalna jadłodajnia, jest za duży tłok, woli poszukać spokojniejszego miejsca. Znajdują je, co prawda nikt tam jedzenia nie podaje, ale mogą cieszyć się swoim towarzystwem. Samotność nie będzie im jednak dana. Chwilę później pojawia się tajemniczy samochód. Chłopak kojarzy, że widział go przed barem. Kierowca zachowuje się dość podejrzanie. Po zatrzymaniu wyłącza reflektory i wydaje się na coś czekać. Niepokój młodej pary rośnie, jednak po chwili samochód odjeżdża. Wydaje się, że kobieta wie, kto to był. Kiedy wydaje się, że będzie już spokój, samochód powraca, a jego kierowca zaczyna strzelać do pary.