Kiedy weźmiesz udział w wyścigu i go przegrasz, to co zrobisz? Prawdopodobnie na początku pojawi się złość i rozczarowanie, smutek. Potem być może pojawi się chęć zemsty, odegrania się na pozostałych uczestnikach. Najlepszym sposobem na to jest udział w kolejnej edycji wyścigu. Szejk Abdul-Ben Faafel (Jamie Farr), wręcz musi wystartować. Tak mu przykazuje jego ojciec. Ma niebagatelny powód ku temu, tylko Szejk w całej rodzinie Falafel ma… prawo jazdy. Rodzina Falafel zawsze była najszybsza, miała najlepsze wielbłądy i konie, teraz ma najszybsze samoloty, łodzie i samochody. Z wyjątkiem jednego, tego używanego przez Abdula. W zeszłym roku miał wygrać Wyścig Armatniej Kuli, lecz zawiódł. W tym roku musi się mu udać! Jest tylko jeden problem. W tym roku nikt nie organizuje wyścigu. Jednak mając pieniądze rodziny Falafel, co za problem, wystarczy zapłacić za jego organizację. No i wygrać, oczywiście.

Nie każdy pasjonat szybkiej jazdy robi to w miejscach do tego przeznaczonych – na torach wyścigowych. Wiele osób jeździ z nadmierną prędkością, po zwykłych drogach co może być niebezpieczne, a zdarza się, że kończy się wręcz tragicznie, w końcu są tam też inni ludzie, którzy nie umieją prowadzić pojazdów z wielkimi prędkościami. Jazda z nadmierną prędkością jest oczywiście wykroczeniem. Takie pojazdy usiłuje zatrzymać policja, ale nie to proste, w końcu samochody wyścigowe są budowane po to, aby trudno było je dogonić i choć policja, też nie ma wolnych samochodów, to w przypadku pościgu za super samochodem, może mieć problemy. Może w kraju tak samochodowym jak USA są nieco lepsze warunki do takiej jazdy, w końcu autostrady poza miastami ciągną się przez setki mil. Może są miejsca, w których ruch jest niski i można „przygazować”, a może tak jest tylko dla potrzeb filmu.

Mówi się, że aby nie popełnić błędów w przyszłości, należy znać przeszłość. Znajomość historii jest ważna i przydatna. Nie zawsze jest to proste, to co dla człowieka żyjącego teraz nie jest ważne, dla kogoś w przyszłości może już takie być. Wystarczy popatrzeć, jak zmieniają się nasze miasta. Po kilku latach człowiek sobie przypomina, lub, częściej zastanawia, co tu kiedyś było? Jaki tu był sklep? Często historie pisze się na podstawie małych śladów, poszlak, niepełnych opowieści, o wykopaliskach już nie wspominając. Często są to tylko domysły co mogło się dziać. Powstają z tego różnorakie opracowania, książki, programy telewizyjne, filmy, etc. Nie raz zdarza się, że pokazane wydarzenia niebyły takie jak w rzeczywistości, pomimo starań twórców. Gwarantowane jest jednak to, że w filmie Mela Brooksa, na pewno wydarzenia różnią się od tych, które były w rzeczywistości.

Początki kina, czarno-biały obraz, brak dźwięku. Dla młodszych widzów rzeczy nie do pojęcia. Ci starsi pamiętają jeszcze telewizyjny cykl „W starym kinie”, gdzie takie filmy miały swoje miejsce. Teraz rzadko oglądane, w zasadzie tylko przez fanów. Jest jest to jednak historia, a pomimo że technicznie nieumywaną się do obecnie tworzonych obrazów, to historia, z którą warto się zapoznać. Fabuły filmów z tamtych lat są prostsze, nie znaczy, że nie są nic niewarte, mają nadal coś w sobie. To, że się takich filmów już nie robi, nie oznacza, że nie można też zrobić filmu o takich filmach.