W 2024 życie na Ziemi jest niełatwe. Poprzez skażenie środowiska w XX została zniszczona warstwa ozonowa. Nasza planeta została wystawiona na działanie promieni ultrafioletowych. Jest jednak coś, co ją chroni – sztuczna tarcza elektromagnetyczna. Co prawda przez nią jest ciemno jak w nocy, ale przynajmniej życie nadal się toczy. Pojawiają się pogłoski, że warstwa ozonowa jest w stanie się odbudować, więc tarcza nie byłaby już potrzebna.

Douglasa Quaida (Arnold Schwarzenegger) męczą zmory nocne. Bardzo często śni, że jest na Marsie. W ostatnim śnie umiera z powodu uszkodzenia swego hełmu – dekompresja to bardzo niemiła śmierć. W snach jest też coś przyjemnego – pojawia się w nich tajemnicza kobieta (Rachel Ticotin). Akurat ten fragment bardzo nie podoba się żonie Douglasa Lori (Sharon Stone). Być zazdrosną o wyśnioną kobietę? Jak dla mnie dziwne.

Lata 80, dla niektórych nic szczególnego, dla niektórych lata dzieciństwa, dla jeszcze kogoś prehistoria. Lata w których powstała wspaniała muzyka (tu znowu – dla niektórych), wiele wspaniałych, dziś już klasycznych filmów. Miały one swój specyficzny klimat. Efekty specjalne nie były zdominowane jeszcze przez komputery, fabuła miejscami była lekko naiwna, ale przyjemnie się je oglądało. Jednym z takich filmów są „Kosmiczne łowy”. Fabuła jest niemal sztampowa – kosmiczny awanturnik rusza na ratunek rozbitkom.