Mitsuo Andô (Kôichi Satô), dwa lata temu stracił syna, do tej pory nie może się z tym pogodzić. Sytuacji nie poprawia informacja, którą otrzymał przez telefon, o śmierci Ryūji Takayamy (Hiroyuki Sanada), kolegi ze studiów. Jest pewien, że nie było to samobójstwo, Ryūji nigdy by czegoś takiego nie zrobił. Mogłoby być to morderstwo, ale trzeba poczekać na wyniki autopsji. Śmierć była dość tajemnicza, Andô, podobnie jak Ryūji był młodym człowiekiem. Autopsję ma przeprowadzić właśnie Andô.

Takashi Yamamura (Yōichi Numata), potwierdza tożsamość zwłok znalezionych przez Reiko w studni. Pomimo tego, że ostatni raz widział ją jako dziecko, jest na sto procent pewnien, że jest to Sadako (Rie Ino'o). Prawdopodobny zabójca, doktor Heihachirô Ikuma (Daisuke Ban), zmarł niedługo po zabiciu dziewczyny i zamurowaniu studni. Wychodząc żądza, aby zwłoki zostały spalone. Niestety śledztwo to uniemożliwia. Jedna z osób, które znalazły ciało, Ryuji Takayama (Hiroyuki Sanada), zmarła, druga, Reiko (Nanako Matsushima), zaginęła. Jest też problem z ustaleniem daty zgonu, miał on nastąpić on rok, może dwa lata temu. Oznacza to, że Sadako żyła w zamurowanej studni około… 30 lat.

O tym, że telewizja kłamie, można było kiedyś poczytać na ścianach budynków. Hasło jest nadal aktualne i co jakiś czas się ponownie pojawia. Jednak telewizja nie jest tak groźna, jak kasety VHS. Te mogą nie tyle kłamać, a zabijać. No, może nie każda, tylko jedna. Tak przynajmniej głosi plotka, popularna wśród japońskich nastolatków. Jako że jest to niebezpieczne, zabronione (a może takie by było, gdyby dorośli wierzyli w takie „legendy”), można się popisać przed rówieśnikami. Jest to również bardzo ciekawe, znajdują się chętni, aby sprawdzić, czy opowieści o kasecie są prawdziwe.