Sadako (Yukie Nakama), od niedawna mieszkająca w Tokio ma problemy. Nękają ją wizje. Dziewczyna przyjmuje mocne lekki uspakajające. Według lekarza mają jej pomóc z koszmarami, których doświadcza. Sadako twierdzi, że pomogły. Lekarz uważa, że mogły zostać one spowodowane przeprowadzką, zmianą trybu i życia. Sadako przyznaje, że pomogła jej również obecność w teatrze, jest bardziej odprężona.

Takashi Yamamura (Yōichi Numata), potwierdza tożsamość zwłok znalezionych przez Reiko w studni. Pomimo tego, że ostatni raz widział ją jako dziecko, jest na sto procent pewnien, że jest to Sadako (Rie Ino'o). Prawdopodobny zabójca, doktor Heihachirô Ikuma (Daisuke Ban), zmarł niedługo po zabiciu dziewczyny i zamurowaniu studni. Wychodząc żądza, aby zwłoki zostały spalone. Niestety śledztwo to uniemożliwia. Jedna z osób, które znalazły ciało, Ryuji Takayama (Hiroyuki Sanada), zmarła, druga, Reiko (Nanako Matsushima), zaginęła. Jest też problem z ustaleniem daty zgonu, miał on nastąpić on rok, może dwa lata temu. Oznacza to, że Sadako żyła w zamurowanej studni około… 30 lat.

O tym, że telewizja kłamie, można było kiedyś poczytać na ścianach budynków. Hasło jest nadal aktualne i co jakiś czas się ponownie pojawia. Jednak telewizja nie jest tak groźna, jak kasety VHS. Te mogą nie tyle kłamać, a zabijać. No, może nie każda, tylko jedna. Tak przynajmniej głosi plotka, popularna wśród japońskich nastolatków. Jako że jest to niebezpieczne, zabronione (a może takie by było, gdyby dorośli wierzyli w takie „legendy”), można się popisać przed rówieśnikami. Jest to również bardzo ciekawe, znajdują się chętni, aby sprawdzić, czy opowieści o kasecie są prawdziwe.