Danielowi Morales (Samy Naceri) udaje się utrzymać w fachu taksówkarza. Nadal też, od czasu, do czasu, ma pilne przejazdy, komuś się pilnie spieszy, przykładowo na lotnisko. Daniel ma możliwości, aby pobijać kolejne rekordy w dojazdach. Policji jeszcze nigdy nie udało się dopaść białej taksówki, nawet kiedy mają tajne, ultranowoczesne zabawki. Każdy pomiar jej prędkości, o ile uda się go dokonać, łamie kolejną granicę zarejestrowanej prędkości. Danielowi jest obojętnie kogo wiezie, może być to człowiek (Sylvester Stallone), który spektakularnie ucieka z pewnego budynku, oraz przed grupą goniącą go na rolkach. O ile jeszcze uciekał motocyklem, czy rowerem mieli on jakieś szanse, ale przy pojeździe Daniela są bez szans. Tym bardziej, że i on nie zasypuje gruszek w popiele i rozwija swoją taksówkę.

Praca szpiega nie należy do prostych. Piszę, oczywiście, o tych, którzy wykonują swoją pracę na terenie obcego państwa. O ile są jeszcze uśpionym agentami, to mają względnie łatwo, muszą po prostu żyć i zachowywać się jak okoliczni mieszkańcy. Gorzej kiedy muszą zinfiltrować jakiś obiekt. Obiekty warte infiltracji są strzeżone, przecież nikt nie będzie infiltrował przykładowo takiego parku, w sumie to i strzec go nie trzeba. W każdym razie ryzyko jest ogromne. Ktoś jednak wpada na „genialny” pomysł jak można pomóc swoim w zadaniu na terenie obcego i wrogiego kraju.

W starożytnych Chinach rozegrała się walka pomiędzy złem, a dobrem. Wojna domowa rozdarła kraj, królestwa walczyły o ziemię, władze i zasoby. Jeden z królów (Jet Li) miał wielką ambicję, chciał stać się cesarzem. Zrobić mógł to tylko w jeden sposób, przy pomocy miecza. Jego oponenci postanowili go zgładzić przy pomocy najemnych zabójców. Widzieli, że inaczej nie mają z nim szans. Najemnicy ponieśli klęskę, a zirytowany atakiem król, tego samego dnia rozpoczął wojnę. Jego armia była nie do zatrzymania. Po jej przejściu zostawały tylko zgliszcza i stosy martwych ciał. Podbił wszystko, co zamierzał.

W małym urugwajskim miasteczku - Las Piedras przebywa grupa uchodźców z Europy. Przybyli tu z różnych powodów, ale przeważa ten, że uciekli od problemów, które sobie narobili w swych ojczyznach. Żyją w skrajnej nędzy. Miasteczko nie należy do najbogatszych, można by napisać, że gdyby ludzie kaczek nie zjedli, to rzucały by one mieszkańcom chleb. :-) Obcokrajowcy nie są darzeni sympatią miejscowych – zresztą i vice versa. Byli europejczycy są jak gdyby więźniami – jedyną drogą jaką można się dostać do miasteczka jest samolot, ale bilety na niego są bardzo, bardzo kosztowne – najtańszy który niewiele zmieni, to koszt 100 dolarów.

Mam na imię Aeris i chciałabym podzielić się moimi refleksjami na temat życia. Wiem że to może górnolotnie brzmieć, ale poczytajcie. Po skończonej szkole znalazłam dobrze płatną pracę. W MegaCorp Joja Corporation! Czyż może być coś lepszego? Ależ to było szczęście! Praca w klimatyzowanym pomieszczeniu, przy komputerze, absolutnie nie wymagająca, rutynowa. Dzień w dzień taka sama. Owszem, korporacja sama ustalała kiedy są przerwy, był nieustanny monitoring, praca trwała wiele godzin. Z czasem stało się to jednak męczące. Kiedy miałam tego wszystkiego dość, przypomniałem sobie o zalakowanej kopercie którą dostałam od umierającego dziadka – miałam ją otworzyć „kiedy potrzebować będę zmiany”. Po jej otwarciu osłupiałam, dziadek zapisał mi swoją… farmę! Ja, mieszczuch na wsi? Choć w sumie to może rzeczywiście czas zmienić styl życia?