Spokój nocy przerywa alarm. Stacjonujący na lotnisku ludzie, nie wiedzą, czy jest to atak wroga. Wiedzę tylko, że to ma być coś wielkiego. Szperacz po oświetleniu plaży oświetla… wielkiego, jaszczuropodonego potwora, Jedn z żołnierzy wie co to za potwór – to Godzilla! Słyszał o nim od miejscowych, ma ona powodować, że ryby głębinowe wypływały na powierzchnię morza. Teraz chyba sam wyszedł na brzeg. Więcej nie wiedzą, ale nie podejmują walki z Godzillą, wiedzą, że nie mają szans. Są tylko mechanikami, nie znają się na walce. Jedynym, który ma jakiekolwiek umiejętności walki jest Shikishima. Ma on ostrzelać Godzillą działkiem 20 milimetrowym zamontowanym w jego samolocie. Główny mechanik uważa, że takie działko zabije wszystko.

Strach i brak agresji ze strony potwora powoduje, że pomimo Godzilla wszedł mu tuż pod lufy działek, nie decyduje się na atak. Niestety, jeden z przerażonych mechaników otwiera ogień. Tylko tym rozwściecza potwora. Walka jest krótka. Giną prawie wszyscy. Jedyny mechanik, który przeżył, Tachibana, oskarża Shikishimę, że to przez niego, przez jego brak strzelania, wszyscy zginęli.

Po powrocie do domu, do Tokyo, okazuje się, że domu nie ma, są tylko ruiny. Nie czeka go również powitanie, raczej pretensja. Jak to, przecież był kamikaze, dlaczego przeżył? To przez takich jak on, Japonia przegrała. Sąsiadka (Sakura Andô) oskarża go również o śmierć swoich dzieci. Ciężki jest taki powrót, trzeba się jednak jakoś zaadaptować.

Jakiś czas później, podczas posiłku, wpada na niego uciekająca dziewczyna. Ucieka, a goniący za nią krzyczą „złodziejka”. Ona wpadając na Kôichiego, wręcza mu tobołek, który niesie, sama kontynuując ucieczkę. Tobołek zawiera… dziecko. Mężczyzna nie decyduje się na porzucenie dziecka. Widząca to z ukrycia dziewczyna przyczepia się do Kôichiego i nie chce od niego odejść. Ten nie mając większego wyboru, dzieli się posiłkiem. Widać, że nie ma serca zostawić głodnej matki z dzieckiem. Jako próby wygonienia dziewczyny spełzają na niczym. Ona też to widzi i potrafi to wykorzystać.

Dziewczyna opowiada, że to nie jest jej dziecko, podczas nalotu musiała się nim zaopiekować. Prawdziwa matka zginęła. Widać również, że dla Noriko (Minami Hamabe) pomoc dziecku jest ważna. Owszem warunki do wychowania dziecka są bardzo złe. Brak mieszkań, wszędzie ruiny, brak zaopatrzenia i problemy z jedzeniem. Zarówno ona, jak i on, krewnych nie mają. Są zdani tylko na siebie. Noriko bez słowa konsultacji z Kôichi postanawia zostać. Ten ponownie nie ma serca, aby wyrzucić kobietę z dzieckiem na ulice.

Zarówno Kôichi, jak i Noriko nie mają pojęcia jak zadbać o dziecko. Tu z pomocą przychodzi sąsiadka, która dzieli się swoim ryżem – oczywiście ten jest dla dziecka.

Czas mija, życie trwa. Kôichiemu udaje się w końcu znaleźć pracę i to podobno zatwierdzoną przez rząd. Jest ona dobrze płatna. Tylko że ciężka i ryzykowna, to rozminowywanie mórz. Z czegoś jednak trzeba utrzymać siebie, Noriko i Akikio. Innego wyboru nie ma. Poza tym to specjalna łódź przystosowana do rozminowywania.

Kôichi będzie strzelcem na tej jednostce. Miny rozbraja się, detonując je. Łódź wygląda… hm bardziej przypomina wrak. Ma to swoje uzasadnienie, najgorsze są amerykańskie miny magnetyczne, te eksplodują jak tylko w ich pobliżu, znajdzie się odpowiednia część czegoś metalowego. Drewniana łódź nie zdetonuje takiej miny. Tylko wytrzymałość takiej jednostki w przypadku jakiekolwiek wybuchu jest żadna.

Trałowiec Shinseimaru współpracuje z drugim Kishinmaru. Wspólnie przecinają one minlinę miny, a kiedy ona wypłynie, jest ostrzeliwana przez działka z łodzi. Kôichi umie strzelać, szybko zyskuje sympatię załogi, czyli kapitana Seiji Akitsu (Kuranosuke Sasaki), Kenji „Doktorka ” Nody (Hidetaka Yoshioka) i „Młodego” Shirô Mizushimy (Yuki Yamada). Pomimo pracy noce dla Kôichiego nie są spokojne, męczą go sny z przeszłości. Godzilla stał się dla niego zmorą nocną.

Czas nadal płynie, Akiko rośnie, dzięki pracy Kôichiego stać go na wybudowanie skromnego domu. W lipcu 1946 przeprowadzane są testy na atolu Bikini. USA chciało sprawdzić między innymi wpływ skażenia radioaktywnego na jednostki pływające. Mieszkańcy zostali oczywiście ewakuowani, ale nie wszyscy. Nikt nie przypuszczał kto, czy może raczej co, mieszka pod wodą, a takie testy mu się ewidentnie nie spodobały. Sama radioaktywność spowodowała też mutacje.

Pomimo upływu czasu, Kôichi z Noriko i Akikio nie są rodziną, Mieszkają razem, Akikio nieraz mówi do niego „tata”, ale on nie chce zakładać rodziny. W międzyczasie pojawiają się raporty o ataku na flotę. Okręty mają być niszczone przez tajemnicze stworzenie. Trasa, którą się porusza coś niszczące jednostki, kieruje się na Wyspy Japońskie. Podczas jednego z rejsów Kôichi widzi wrak statku. Noda stawia przypuszczenie, że to musiało zrobić jakieś zwierzę, żadna broń nie spowodowałaby takich zniszczeń. Kôichi wie, kto zatopił statek, mówi, że to Godzilla. Stawia przypuszczenie, że jeżeli to jest ta sama Godzilla, to zdążył urosnąć i jest o wiele silniejszy.

Okazuje się, że trałowce nie są tu przypadkowo. Mają za zadanie opóźnić Godzillę… walcząc z nim do czasu aż przypłynie ciężki krążownik Takao. Amerykanie woleli go zwrócić Japonii, sami nie mogą rozpocząć akcji militarnej, zwróciłoby to uwagą ZSRR, a stosunki między nimi są bardzo napięte. Japonia została pozostawiona sama sobie.

Zgodnie z przewidywaniami trałowce nie mają szans w starciu z Godzillą. Kishinmaru zostaje zatopiony od razu. Shinseimaru i jego załoga mają więcej szczęścia. Ich działanie powodują tylko irytacją Godzilli. Broń której używają, jest bezskuteczna. Owszem udaje im się ujść z życiem, ale Godzilla kieruje się na Tokyo.

Japonia ma wieloletnie tradycje i doświadczenie w produkowaniu filmów o Godzilli, w końcu to ich pomysł. Amerykanie zobaczyli, że mogą być z tego pieniądze i spróbowali własnych wersji, wyszło po amerykańsku, jest głośno, widowiskowo i pełno wybuchów – przynajmniej w tej wersji, którą widziałam z 1998 roku. Tam jeszcze dochodzą głupoty, no ale to film Rolanda Emmericha więc nic dziwnego.

„Godzilla Minus One” różni się, bardziej stawia na opisywanie bohaterów, ich relacji, traumy po wojnie. Potwór jest, robi to, co ma – niszczy miasta, okręty. Ludzie z nim próbują walczyć, ale nie jest to łatwe. Sytuacji nie poprawia, że Japonia została pozostawiona sama sobie, to tylko ona musi pokonać morskiego stwora.

Japończycy nie winią nikogo obcego za przegraną wojnę, widać to w filmie. Rozmiar zniszczeń Tokio budzi niemal grozę, warunki do życia w nim są koszmarnie złe, choć ludzie próbują się jakoś pozbierać i żyć nadal. Twórcom dobrze udało się to pokazać.

„Godzilla Minus One” był zdecydowanie mniej budżetowy niż amerykańskie filmy. Tylko że… nie widać tego po nim. Efekty specjalne są bardzo ładne, są przyzwoicie wykonane. Nie mam się jak do nich doczepić. Owszem nie jest to już aktor w gumowym kostiumie, jak w pierwszych filmach, ale to też trzeba zaliczyć na plus, zarówno dla wyglądu potwora, jak i aktora.

Spodobało mi się pozostawienie bardzo charakterystycznego motywu muzycznego. To jeden z takich motywów, które się zapamiętuje. Widać poszanowanie tradycji i przeszłości filmowej. To plus zasługuje również Takao, wyglada jak… Takao. Tak być powinno.

„Godzilla Minus One” to zaskakująco dobry i wciągający film. Ewidentnie Godzilla jest Japońska i to im wychodzą najlepsze filmy o ich narodowym potworze.

Tytuł: Godzilla Minus One
Tytuł oryginalny: Gojira Mainasu Wan, (ゴジラマイナスワ)
Reżyseria Takashi Yamazaki

Ryûnosuke Kamiki jako Kôichi Shikishima
Minami Hamabe jako Noriko Ôishi
Sae Nagatani jako Akiko
Hidetaka Yoshioka jako Kenji Noda
Yuki Yamada jako Shirô Mizushima
Kuranosuke Sasaki jako Seiji Akitsu
Miou Tanaka jako kap. Tatsuo Hotta
Sakura Andô jako Sumiko Ôta
Munetaka Aoki jako Sôsaku Tachibana

Ten tekst jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.