Danielowi Morales (Samy Naceri) udaje się utrzymać w fachu taksówkarza. Nadal też, od czasu, do czasu, ma pilne przejazdy, komuś się pilnie spieszy, przykładowo na lotnisko. Daniel ma możliwości, aby pobijać kolejne rekordy w dojazdach. Policji jeszcze nigdy nie udało się dopaść białej taksówki, nawet kiedy mają tajne, ultranowoczesne zabawki. Każdy pomiar jej prędkości, o ile uda się go dokonać, łamie kolejną granicę zarejestrowanej prędkości. Danielowi jest obojętnie kogo wiezie, może być to człowiek (Sylvester Stallone), który spektakularnie ucieka z pewnego budynku, oraz przed grupą goniącą go na rolkach. O ile jeszcze uciekał motocyklem, czy rowerem mieli on jakieś szanse, ale przy pojeździe Daniela są bez szans. Tym bardziej, że i on nie zasypuje gruszek w popiele i rozwija swoją taksówkę.

Ludzie muszą się przemieszczać. Najczęściej drogami lądowymi, od wieków budują drogi. Przez lata zmieniały się i pojawiały nowe środki transportu, najpierw własne nogi, później zwierzęta, wozy, samochody. Nie zawsze budowa drogi była prosta – uwarunkowania terenowe nie zawsze były pomocne dla budowniczych. Rzeki dość skutecznie przeszkadzały w wybudowaniu przez nie drogi. Najpierw korzystano z brodów, promów, później ludzie nauczyli się budować mosty, doprowadzając tę sztukę nieraz do perfekcji, niektóre z mostów zachwycają rozmiarami, wyglądem, czy rozwiązaniami technicznymi. Od stosunkowo niedługiego czasu doszedł jeszcze jeden sposób na przekroczenie rzeki – tunel.

Ray Tango (Sylvester Stallone) to ambitny policjant, uważający, że pomoc jest mu niepotrzebna. Cóż to za problem samemu zatrzymać wielką amerykańską ciężarówkę? Pomoc śmigłowca? A po co to komu, to dla amatorów! Co ciekawe, udaje mu się ta sztuczka. Ciężarówka, a właściwie cysterna załadowana jest narkotykami. Cynk, jaki dostał Ray, okazał się prawdziwy. Nie każdy jednak cieszy się z sukcesu policjanta. Ludzie, do których należały narkotyki, są wściekli, stracili kilka milionów dolarów. Mają pecha, jak nie dopiecze im Tango, to inny policjant Cash (Kurt Russell).

Nowy Jork to niebezpieczne miasto, przynajmniej było takie w latach 80. Sylwestrową nocą, w jakimś zaułku zostaje napadnięta kobieta. Widać, że nie lubi wracać nocą do domu, wie, że to ryzykowne. Kiedy jeden z napastników wyciąga rękę po torebkę, dostaje nią, ale w twarz. Kobieta, ściągnąwszy chustę okalającą jej twarz, okazuje się brodaczem. Napastniczy źle trafili, to policjant Deke DaSilva (Sylvester Stallone), a tuż za nim jest jego partner. Przebieraniec rusza w pogoń za jednym z trzech napastników, a jego partner unieruchamia, zakuwa w kajdanki pozostałą dwójkę. Ucieczka nie jest długa, choć pogoń w sukni jest lekko komiczna, nie ma jednak świadków, a policjant ma to szczęście, że jego buty są na płaskiej podeszwie, chyba pogoń na obcasach skazana byłaby na porażkę. Po chwili Deke łapie bandziora.

Ameryka lat 80 to nie jest tak przyjemne miejsce, jakby się wydawało. Przeciętnie co 11 sekund następuje tam jakieś włamanie, co 65 napad z bronią w ręku, pobicie co 25, a morderstwo co 25 minut. Owszem, Ameryka jest wielka, więc jakoś się to po kraju rozkłada, ale w większych miastach, taki jak na przykład Los Angeles, policja ma co robić. To tylko wierzchołek góry lodowej, są przecież jeszcze inne przestępstwa. Na prawdę, policji nie jest łatwo, a to, że zbliżają się Święta Bożego Narodzenia, nie oznacza, że będzie jakaś taryfa ulgowa, czy coś. Przestępcy dalej będą robić swoje.

W roku 1996 Los Angeles to miejsce wybitnie niespokojne. Strzelaniny, wybuchy, napady, porwania, rabunki i inne akty przestępczości. Jednym z nich jest porwanie autobusu z trzydziestoma pasażerami. Na ratunek przybywa sierżant John Spartan (Sylvester Stallone). Domyśla się, kim jest porywacz. To Simon Phoenix (Wesley Snipes) – jeden z najgorszych kryminalistów i wariatów, jakie miało „przyjemność” gościć LA. Spartan jest chyba jedyną osobą zdolną go złapać – jak sam mówi – tylko maniak złapie maniaka, innymi słowy też ma swoje „charakterystyczne” metody. Spartan to jednoosobowa grupa do zwalczania przestępczości.