O sąsiadach można by napisać wiele, wiele powieści. Są mili i sympatyczni, pomagający w problemach. Są tacy, których lepiej unikać, czepialscy, wścibscy, kłótliwi. Są wieczni imprezowicze, nieprzejmujący się innymi, czasami mogą trafić się jeszcze gorsi. Są też tacy neutralni, cisi, tajemniczy, żyjący swoim życiem i pozwalający żyć innym, ot, dzień dobry przy spotkaniu i tyle. Nie każdy sąsiad jest jednak w bloku, czy osiedlu. Może przecież to być sąsiednia osada, wioska, etc. Tu też może być różniej, przecież tam mieszkają głupki, a u nas fajni ludzie – to oczywiście działa w obie strony. Pewnej osadzie trafił się bardzo szczególny sąsiad, kontaktów nie mają żadnych, unikają się i nie wchodzą sobie w drogę, każdy zajmuje się swoimi sprawami. Do czasu…

Josselin Beaumont (Jean-Paul Belmondo) ma problemy. Stoi pod sądem oskarżony o próbę zamachu na płk Ngyala, dożywotniego prezydenta Republiki Malagawi. On sam twierdzi, że działał z własnej inicjatywy. Nie jest to chyba najlepsza forma obrony, raczej powinien się wypierać, niż przyznawać. Ten jednak odpowiada twierdząco na pytanie sędziego, czy jedynym jego celem wizyty w Malagawi była próba zabicia prezydenta. Chwilę później pada na podłogę, zasłabł. Prawdopodobnie nie znosi najlepiej panujących warunków pogodowych w Malagawi, musi tam być bardzo gorąco, co było widać na jego przepoconej twarzy. Rozprawa zostaje przerwana.

W 1904 roku, w Nowym Jorku wybucha pożar. Nie jest to nic nietypowego, pożary towarzyszą nam od zarania dziejów. Pożar ma miejsce w Manhattanskim Klubie Poszukiwaczy Przygód. Strażacy szybko odnajdują drzwi, za których wydobywa się dym. Tu pojawia się pierwsza dziwna sprawa, dym pojawia się, ale i cofa. Drugą taką sprawą, jest to, że przy sprawdzaniu drzwi, są one… zimne. Zimne jak lód, co przy mającym mieć za nimi pożarze, jest nieprawdopodobne. Są na tyle zimne, że dłoń strażaka… do nich przymarza! Po sforsowaniu przeszkody strażakom ukazuje się niesamowity widok. Kompletny bark ognia, a wszystko w środku, razem z ludźmi wydaje się zastygnięte w czasie, czy raczej zamrożone.

Gdzieś na, a raczej pod powierzchnią Atlantyku, w pobliżu Florydy, na głębokości prawie pięciu i pół kilometra znajduje się baza Tri Oceanic Mining Corporation. Pracujący w niej górnicy, wydobywają srebro i inne cenne metale z dna oceanu. Jest to oczywiście bardzo niebezpieczne, z takich głębin ciężko jest uciec. Zmiany trwają po 90 dni, załoga obecnej z nich lada dzień wyjdzie na powierzchnię, zostało im niecałe 3 dni. Ich rozmowy dotyczą głównie tego, co będą robić, gdzie pójdą i co zjedzą. Widać, że cieszą się z nieodległego końca pracy. Co prawda Steven Beck (Peter Weller) narzeka na jakieś opóźnienia, ale kto by się przejmował, jak wolne czeka?

Nie zawsze się wszystko udaje, życie, los płata nam figle i nasze plany często się walą, okazują się błędne, niemożliwe do spełnienia. Nie jedna firma przestała działać. Coś poszło nie tak, klienci nie dopisali i trzeba było się zamykać. Może zły pomysł, w złym czasie, może niewłaściwy marketing? Może inne okoliczności? Restauracja upadła? Może złe menu, może źle, nie atrakcyjnie, lub za bardzo wymyślnie nazwane potrawy, może konkurencja była lepsza, lub kucharz był słaby? Miałeś hotel, który musiał się zamknąć? Może okolica stała się niemodna lub ponownie konkurencja okazała się lepsza. Może też z powodu gości? Takich, których obawiali się inni gości. Ci żywi. Może z usług Twojego hotelu częściej korzystały… duchy.

Ludzie muszą się przemieszczać. Najczęściej drogami lądowymi, od wieków budują drogi. Przez lata zmieniały się i pojawiały nowe środki transportu, najpierw własne nogi, później zwierzęta, wozy, samochody. Nie zawsze budowa drogi była prosta – uwarunkowania terenowe nie zawsze były pomocne dla budowniczych. Rzeki dość skutecznie przeszkadzały w wybudowaniu przez nie drogi. Najpierw korzystano z brodów, promów, później ludzie nauczyli się budować mosty, doprowadzając tę sztukę nieraz do perfekcji, niektóre z mostów zachwycają rozmiarami, wyglądem, czy rozwiązaniami technicznymi. Od stosunkowo niedługiego czasu doszedł jeszcze jeden sposób na przekroczenie rzeki – tunel.

Załoga statku Argos obserwuje nową planetę – Aurę. Widać tylko warstwę chmur, nic jej nie przenika, nawet podczerwień. Tak, jakby planeta została zbudowana z mgły – czyżby załoga nie znała gazowych gigantów. No, chyba że zna, a planeta jest zbyt mała na giganta, tylko jest dziwna. Z powierzchni dochodzi tylko poważający się sygnał. Załoga szybko ustala miejsce jego pochodzenia. W końcu pada długo oczekiwany i oczywisty rozkaz – będą lądować.

Eleanor Vance (Lili Taylor) ma problemy, pomimo że zajmowała się swoją mamą przez ostatnie jedenaście lat, ta zostawiła jej w testamencie wielkie nic. Mieszkanie dostało się jej siostrze. Siostra wraz z jej mężem planują przerobić mieszkanie na sklep, będzie można tak coś zarobić. Nie jest dla nich problemem to, że Eleanor nie będzie miała gdzie mieszkać. Są jednak na tyle „mili”, że dają jej dwudziestoletni samochód mamy. Składają jej jeszcze propozycje, w zamian za możliwość mieszkania, Eleanor będzie im pomagać, zmywać, gotować, opiekować się ich dzieciakiem, etc. Eleanor nie przyjmuje propozycji, wyrzuca siostrę z rodziną z domu.