Nie można napisać aby życie Willa Colsona (Chris Pine) było pełne i szczęśliwe. Jest w separacji. Ma też zakaz widywania ze swoim synem. Jedyny jego kontakt to podpatrywanie jak idzie on do szkoły. Jego telefony była żona, odrzuca, nie chce z nim rozmawiać. Mężczyzna pracuje na kolei jako pomocnik maszynisty. Jego nowym zadaniem ma być obsługa lokomotywy 1206 wraz z nowym partnerem Frankiem Barnesem (Denzel Washington). Koledzy Franka wiedzą kim jest Will, i nie za bardzo im się on podoba. Chłopak ma należeć do związków zawodowych, jest chroniony przed zwolnieniem w odróżnieniu od reszty kolejarzy. Jest świeżakiem, szkolenie skończył dopiero cztery miesiące temu, jego partner robi w pociągach 28 lat.

Broń nuklearna to wyjątkowo niebezpieczne „zabawki”. O ile jeszcze nadzór nad nią sprawują ludzie kompetentni, to nie ma problemu. Gorzej, jeżeli jakimś cudem wpadnie w ręce osób, które nie mają pojęcia, cóż to jest. Media nie raz opisują przypadki osób, które po znalezieniu niewybuchu z czasów II Wojny Światowej postanowiły zrobić sobie z tego pieczyste, wrzucając taki pocisk do ogniska, lub dobrać się do niego przy pomocy szlifierki kątowej. Gdyby wpadli na taki pomysł, odnajdując broń jądrową, może do rozszczepienia jąder atomu by nie doszło, ale gdyby wybuchł konwencjonalny materiał wybuchowy, nastąpiłoby bardzo poważne skażenie. Jeszcze gorzej, kiedy broń atomowa wpadnie w ręce osób, które wiedzą, jak z nią postępować.

W wiezieniu o zaostrzonym rygorze Stonhaven, na Alasce przebywa Manny (Jon Voight ). Z uwagi, że uciekał już nie raz z więzienia i ma kilka rabunków na swoim koncie, przebywa w izolacji. Nie musi się mu to podobać, to w końcu zrozumiałe. Pomimo tego, że więzienie to nie plac zabaw, podaje decyzję naczelnika Rankena (John P. Ryan) do sądu. Sąd przychyla się do zadnia więźnia, 3 lata w izolatce to przesada. Wydaje wyrok, aby go z niej zwolnić. Spotyka to się z entuzjazmem współwięźniów, Manny jest mocno lubiany.

W 1855 Anglia i Francja były w stanie wojny z Rosją o Krym. Żołd wypłacano w monetach ze złota. Co miesiąc 25 000 funtów pakowano do pancernych skrzyń w banku Huddleston and Bradford w Londynie i przewożono w asyście zaufanych oraz uzbrojonych ochroniarzy na stację kolejową, skąd przewożono je na wybrzeże, a dalej statkiem na Krym. Skrzynie umieszczano w sejfach znajdujących się w przedziale bagażowym linii kolejowej Folkestone. Sejfy marki Chybb wykonano z 1,5 cm stali hartowanej, ważyły po 300 kilogramów. Każdy z sejfów zamknięty był na dwa zamki, których klucze powierzono różnym osobom. Dwa z nich posiadał dyspozytor kolejowy, trzeci trafiał do prezesa Banku Huddleston and Bradford, Edgar Trent, a czwarty do jego dyrektora Henrego Fowlera. Obecność takiego skarbu budziła zainteresowanie różnych grup, ale nikomu nie udało się obrabować pociągu. Aż do 1855 roku.