Do więzienia w Michigan City, trafia nowy osadzony John Dillinger (Johnny Depp). Więzienie, jak to więzienie, nie jak lekkie, trzeba pracować. Nie są to może kamieniołomy, tylko szwalnia. Widok zatwardziałych kryminalistów przy maszynach do szycia ma pewien aspekt komediowy. Ci, którzy wymuszali, mordowali i robili inne okropieństwa, siedzą teraz po cichu i szyją ubrania. Szkoda tylko, że paczki, które pobierają osadzeni, nie przeszły odpowiedniej kontroli, a może w ogóle jej nie przeszły? W jednej z nich, pomiędzy szpulami nici, ukryty jest… pistolet. Grupa więźniów terroryzuje strażników.

Eleanor Vance (Lili Taylor) ma problemy, pomimo że zajmowała się swoją mamą przez ostatnie jedenaście lat, ta zostawiła jej w testamencie wielkie nic. Mieszkanie dostało się jej siostrze. Siostra wraz z jej mężem planują przerobić mieszkanie na sklep, będzie można tak coś zarobić. Nie jest dla nich problemem to, że Eleanor nie będzie miała gdzie mieszkać. Są jednak na tyle „mili”, że dają jej dwudziestoletni samochód mamy. Składają jej jeszcze propozycje, w zamian za możliwość mieszkania, Eleanor będzie im pomagać, zmywać, gotować, opiekować się ich dzieciakiem, etc. Eleanor nie przyjmuje propozycji, wyrzuca siostrę z rodziną z domu.

Axel Blackmar (Johnny Depp) wygląda jak bezdomny, mieszkający na swoim pickupie, gdzieś w miejskiej dżungli Nowego Jorku. Pracuje do Komisji Rybołówstwa i Polowań. Liczy ryby, patrzy na nie, na ich dusze i czyta w snach. Uważa, że ryby milczą, ponieważ wiedzą już wszystko. Wyławia je, bada, mierzy i wypuszcza z powrotem do wody. Wyjątkowo nie lubi myśleć to tym, co ma robić.

Ted (Tim Roth) zaczyna pracę w hotelu, to jego pierwsza samodzielna noc na stanowisku, dodatkowo tej nocy będzie sam. Jego poprzednik pracował w hotelu pięćdziesiąt lat, zaczynał jako boy. Z ulgą przekazuje mu stanowisko. Udziela mu ostatnich porad, aby trzymał się z daleka od nocnych marków, dzieci, ladacznic i kłótni małżeńskich.