Wampiry w popkulturze zwykle przedstawiane są jako osoby silne, obdarzone nieziemskimi możliwościami. Długowieczne, piękne, przyciągające uwagę, umiejące zawrócić w głowie, są też bardzo silne. Mają, oczywiście, też swoje wady, zwykle nie mogą mieć kontaktu ze słońcem – giną, kiedy dosięgną ich jego promienie (o tych, które zaczynają w takim momencie błyszczeć, lepiej zamilczeć), muszą też spożywać krew, choć nie zawsze ludzką, zwykle śpią też w trumnach, mają sterczące ponad miarę kły. Bardzo często są też niezależne, robią, co chcą, nie przejmując się ludźmi. Sytuacja, że ktoś taki jest więźniem człowieka, albo wręcz jest obiektem eksperymentów, jest ciężka do wyobrażenia.

Grupa młodych ludzi omawia napad na jakiegoś człowieka, niósł on szkatułkę ze złotem. Cóż, teraz już nie niesie, a złotem mają podzielić się rabusie. Jeden z nich, Marc (Jean-Marie Lemaire), prawdopodobnie ten, który dokonał napadu, chce aby wspólnicy dali mu miesiąc czasu na jakieś negocjacje w Londynie. Dopiero wtedy nastąpić ma podział łupu. Jak można się domyślić, nie podoba się to reszcie. Nie chcą oddać pieniędzy, Marc bierze zakładniczkę i zapowiada, aby pozostali nawet go nie próbowali szukać, po czym oddala się.