Wampiry w popkulturze zwykle przedstawiane są jako osoby silne, obdarzone nieziemskimi możliwościami. Długowieczne, piękne, przyciągające uwagę, umiejące zawrócić w głowie, są też bardzo silne. Mają, oczywiście, też swoje wady, zwykle nie mogą mieć kontaktu ze słońcem – giną, kiedy dosięgną ich jego promienie (o tych, które zaczynają w takim momencie błyszczeć, lepiej zamilczeć), muszą też spożywać krew, choć nie zawsze ludzką, zwykle śpią też w trumnach, mają sterczące ponad miarę kły. Bardzo często są też niezależne, robią, co chcą, nie przejmując się ludźmi. Sytuacja, że ktoś taki jest więźniem człowieka, albo wręcz jest obiektem eksperymentów, jest ciężka do wyobrażenia.

Ziemia to nie jest bezpieczne miejsce do życia. Przynajmniej wedłóg filmowców – albo jakaś katastrofa, albo pogoda niszczy wielkie jej obszary, albo niebezpieczeństwo z kosmosu, asteroida, czy nieprzyjaźni kosmici. Nad spokojnym amerykańskim miastem pojawiają się latające spodki. Ich załogi mają iście złowrogi plan. Chcą przejąć Ziemię – czy jest inny powód aby tu przybywać? Zająć, zaatakować, takie to „kosmitowe”. Ich plan, jak to wykonać, jest genialny. Po co sami mają walczyć z Ziemianami, mogli by sami poginąć‚ a jak wiadomo, linie zaopatrzenia są w kosmosie bardzo rozwleczone i posiłki dotarły by po długim czasie. Mają oni zupełnie inne plany.