Sto pięćdziesiąt lat temu, do Królewskiej Akadami Nauk w Londynie, dotarł list zawierający niecodzienne pytanie. Brzmiało ono tak, że czytający list naukowiec, nie potraktował go poważnie, według niego, był to żart. Jednak odpisał na nie, wyjaśniając, że jest to nonsens. Odpowiedź dotarła do nadawcy, chłopca mieszkającego w wiosce Mur.

Dziwna nazwa jest do… muru otaczającego siedlisko, muru mającego mieć jakąś tajemnicę. Mur ma odgradzać inny świat. Strażnik przejścia, nie chce nikogo przepuszczać, choć za murem rozciąga się tylko zwykłe pole. Albo tylko to tak wygląda. Mur jednak stoi od setek lat i strzeżony jest bezustannie, dzień i noc. Rozczarowany Dunstan odchodzi od Strażnika, ten nie ma najmniejszego zamiaru go przepuścić. Jest to tylko próba odwrócenia uwagi Strażnika, po chwili chłopak skacze przez wyrwę i ucieka w stronę pola (lub innego świata).

Sam (David Andrews) wiedzie dość szczęśliwe życie, ma niezłą pracę, piękny dom, oraz kochającą kobietę. Sam jest również w niej zakochany, niemal codziennie przynosi jej kwiaty, a ona czeka na niego z jego ulubionym obiadem, sama nie pracuje. Wygląda na idealne sielankowe życie, w modelu z lat 50. Oboje młodzi, on utrzymuje dom, a ona się nim zajmuje. Para nie ma dzieci, więc czas mogą poświęcić wyłącznie sobie. Podczas spontanicznych igraszek, dochodzi do nieszczęścia, Cherry (Pamela Gidley) dostaje… zwarcia i przestaje działać. Cherry była robotem.

Raimund Gregorious (Jeremy Irons ) to doktor języków klasycznych pracujący w szkole w Berno. Sprawia wrażenie dość stereotypowego profesora, pochłonięty swoją pracą i hobby nie sypia po nocach. Pewnego poranka, w drodze do pracy, widzi stającą na barierce mostu kobietę. Ani chybi chce się ona pożegnać ze swoim życiem. Niewiele myśląc rusza jej na ratunek. Wydaje się, że kobiecie potrzebny był ktoś, kto okaże jej zainteresowanie. Pyta się ona profesora czy może iść z nim. Zabiera ją na prowadzone przez siebie lekcje.

Mieszkanie w wysokościowcu, ma pewne niedogodności. Jednak nie przeszkadzało to Laingowi (Tom Hiddleston), był zadowolony z życia w nim. Jego zdania nie podzielali inni mieszkańcy, wiele z nich już opuściło budynek, dla niego było to jednak zaletą, czuł, że może odpocząć, był odpowiedzialny tylko za siebie. Trzy miesiące wcześniej inaczej to wszystko wyglądało. Budynek byś niedawno oddany do użytku. Teraz jednak wygląda jak… ruina.

Po roku 2000 Ziemia była coraz bardziej przeludniona i zanieczyszczona. Nie zwracanie uwagi na to, nie pomagało. Po 25 latach, w 2025 ludzkość obudziła się i zauważyła problem. Rozpoczęła szukanie nowego domu. Domem tym miał być Mars. Trzeba było „tylko” przystosować go do życia, poddać terraformacji. Pierwsze były bezzałogowe sondy z algami, mające wytworzyć tlen. Wydawało się, że przedsięwzięcie się uda, jednak po 20 latach poziom tlenu zaczął spadać, z nieznanego powodu.

Prezydent USA, tuż przed wyborami, ma problemy. Był sam na sam ze skautką w pokoju, tuż za Gabinetem Owalnym. Trwało to tylko trzy minuty, ale smrodek jest. Aby ratować swoje szanse w reelekcji, nakazuje wezwać do pomocy Konrada Breana (Robert De Niro), specjalistę od propagandy, wróć, od public relations, oczywiście. Sztab musi wymyślić, co powiedzieć w telewizji, mają na to niewiele czasu, do rana. Pierwsze co sugeruje Konrad to rozchorowanie się prezydenta przed powrotem z Chin, gdzie on obecnie przebywa. Sytuacja jest niewesoła, kontrkandydat coś wie i nie zamierza tego nie wykorzystać. Wybory są za 11 dni, do tego czasu należy odwrócić uwagę mediów, a przy tym społeczeństwa.

Na początku XXI wieku ludzka ewolucja znalazła się w punkcie zwrotnym. Selekcja naturalna, proces dzięki, któremu najsilniejsi i najsprytniejsi rozmnażali się szybciej niż reszta, który kiedyś faworyzował najlepszych, nagle zaczął przybierać zupełnie inny obrót. Większość powieści science fiction przewidywała, że przyszłość będzie bardziej cywilizowana i bardziej inteligentna. Jednak w miarę upływu czasu, wszytko okazało się zmierzać w zupełnie innym kierunku. Wszechogarniającej głupoty.

Babydoll (Emily Browning), nie ma łatwego życia. Straciła ojca, a jakiś czas później i mamę. Wychowywana jest przez ojczyma, który zbyt bardzo ją i jej siostrę kocha. Jego gniew na pasierbice się wzmaga, kiedy z testamentu swej żony dowiaduje się, że swój majątek zapisała tylko córkom. Rozgoryczony opiekun postanawia oskarżyć Babydoll o zabicie własnej siostry i zamyka ją w zakładzie psychiatrycznym.