Wielki Faraon Cheops (Jack Hawkins) odnosi kolejne zwycięstwo, dzięki któremu Egipt staje się największą potęgą na świecie. Jego potężna armia, po trzech miesiącach nieobecności, wchodzi triumfalnie do miasta, witana entuzjastycznie przez tłum mieszkańców. Tuż za armią podążają tragarze niosący nieskończone bogactwo, łupy wojenne. Skrzynie pełne skarbów, złote misy, klejnoty, kości słoniowe. Takie bogactwo daje Faraonowi to, czego najbardziej pożąda – władzę. Oprócz złupionych skarbów Faraon wziął do niewoli mnóstwo jeńców (oczywiście, nie osobiście :-) ). To przez ich pracę pomnaża swoje bogactwo i umacnia swoją władzę.

Rollie Tyler (Bryan Brown) to były projektant i producent filmowych efektów specjalnych, jest świadkiem, jak na planie tworzonego właśnie filmu science fiction, przypominającym lekko terminatora, nie wszystko idzie zgodnie z planem. Spóźniony wybuch, czy nie dający się zatrzymać robot, są problemem dla twórców. Scenę trzeba powtarzać, naprawić skutki wybuchu (tu raczej nie ma czego naprawiać), a to wszystko kosztuje. Rolliemu udaje się zatrzymać „oszalałego” robota, zostaje też rozpoznany przez członka ekipy filmowej. Nawet obecny specjalista od efektów specjalnych jest pod wrażeniem wcześniejszych dokonań Tylera. To jednak już przeszłość. Rollie nie tworzy już efektów specjalnych, obecnie jego branżą jest tworzenie zabawek dla dzieci.

Posterunek żandarmerii w Saint Tropez czaka istna rewolucja. Będą tam służyć nowi żandarmi, jednak nie jako dodatkowa siła, czy też pomoc, ale zamiast dotychczasowej obsady. Dotychczasowi, zasłużeni funkcjonariusze mają przejść na emeryturę. Oprócz zasłużonej emerytury, za szczególne względy dla miasta, będą otrzymywać w ramach wdzięczności, po 50 kilogramów… węgla każdej zimy (w Saint Tropez rzadko kiedy jest poniżej zera stopni). Dla części dotychczasowej ekipy jest to cios poniżej pasa, oni nadal chcą służyć i być żandarmami.

Paul Kersey (Charles Bronson) wraca do Nowego Yorku. Musiał go opuścić kilka lat temu, był podejrzewany (słusznie) o bycie Mścicielem, zabijającym przestępców. Miał ku temu dobry powód, jego żona została obrabowana i zabita, a córka nie mogła wyjść z traumy po spotkaniu z takim elementem. Wielkie Jabłko wcale nie stało się bezpieczniejsze. Przestępczość nadal jest wysoka, bandyci napadają na ludzi, wymuszają haracze. Paul po przybyciu na miejsce dzwoni do swojego przyjaciela, niestety ten właśnie jest obrabowywany i bity. Paul zaniepokojony brakiem odpowiedzi jedzie prosto do jego mieszkania.

Do więzienia o maksymalnie zaostrzonym rygorze trafia nowy więzień. W celi nie będzie sam, są tam już młoda kobieta, Holga (Michelle Rodriguez) i umilający sobie czas szydełkowaniem, młody mężczyzna, Edgin (Chris Pine). Nowy więzień próbuje nawiązać rozmowę z kobietą, nigdy jeszcze nie przebywał w celi z kobietą. To błąd, nie każdy lubi, kiedy się im przeszkadza jak je się ziemniaki. Dwa ciosy i nowy leży na podłodze.

Mężczyzna, Ryjkin (Jasmin Geljo) przechodzi do kolejnego bloku w sześcianie. Pomieszczenie jest ciemne, lekko oświetlone czerwoną poświatą. Człowiek ma coś w rodzaju uniformu na sobie i tylko jeden but. Na dłoni na tatuaż – kod kreskowy. Jest zagubiony, nie wie którą stronę wybrać, aby udać się dalej. W końcu decyduje się otworzyć właz w podłodze. Nie przechodzi jednak przez niego, tylko przez niego zagląda. Decyduje się ten umieszczony w jednej ze ścian. Pomieszczenie różni się, światło ma w nim bardziej neutralną, białą barwę. Po przejściu okazuje się, że ma też miotacze wody. Wygląda na to, że oprócz strachu Ryjkinowi nic się nie dzieje. To jednak tylko pozory, nie była to jednak woda, mężczyźnie zaczyna schodzić skóra z rąk, zaczyna się on rozpuszczać.

Rebecca (Greer Kent) odzyskuje przytomność w pustym, biało oświetlonym pokoju. Pomieszczenie nie ma typowych drzwi, są to kwadratowe włazy umieszczone na każdej ze ścian, ale są również na suficie i w podłodze. Niewiele myśląc, przechodzi przez jeden z nich. W kolejnym pomieszczeniu spada… w górę, czy też jakaś siła unosi zaskoczoną kobietę w górę. W tym dziwnym miejscu nie jest sama, kolejnym człowiekiem w sześcianie, jest mężczyzna. Wygląda na dość sponiewieranego. Ma tylko jeden but, zakrwawioną koszulę, ale i neseser z kajdankami. Nie są one jednak przypięte do ręki. Po ustawieniu kodu na zamku nesesera ten okazuje się pusty. Mężczyzna chyba coś wie, po otwarciu przejścia szuka numerów. Nie znajduje ich jednak.

Mężczyzna budzi się w nieznanym sobie pomieszczeniu. Pomieszczenie jest regularne, przypomina kostkę Rubika od wewnątrz, jest puste, oświetlone z każdej ze stron białymi panelami z dziwnymi wzorami. Uwagę zwraca to, że zamiast drzwi ma ono włazy, na każdej powierzchni. Są one na ścianach, ale i w podłodze i na suficie. Sam mężczyzna ubrany jest w swojego rodzaju szary dres, drelich. Na piersi ma napis Alderson (Julian Richings). Nie ma bladego pojęcia, jak się tu znalazł. Alderson otwiera jeden z włazów, widzi za nim identyczne pomieszczenie, różni się tylko kolor podświetlenia. Nie decyduje się na przejście, tylko sprawdza kolejne, tym razem ten w podłodze. Widok jest identyczny, tylko światło jest czerwone. Decyduje się na kolejny właz, przez który tym razem się przeciska. Tu kończy się jego droga. W pomieszczeniu jest pułapka, Alderson zostaje potraktowany czymś w rodzaju krajalnicy do jajek, czy warzyw. Zostaje poszatkowany na kosteczki.