Mitri, wyrocznia gra w grę z mistrzem świata, czy planety Xerces. Grę przerywa komunikat skierowany do mistrza – stracili kontakt z Remusem. Wygląda to tak, jakby coś, lub ktoś zniszczył całe życie. Remus to nazwa statku miał on znajdować się na Morganthus. Dlaczego tam wylądował, tego nie wiadomo. Na ratunek, czy może zwiad zostaje wysłany kolejny statek. Mam mieć normalną załogę i wyposażenie obronne. Znaczy, że Remmus miał nienormalną załogę? Załogę ma wybrać sam mistrz, ale wybrańcy nie mają tego wiedzieć. Czyżby mieli być „wybrańcami”? Misją ma dowodzić posłaniec – Ilvar (Bernard Behrens). Jak to było z tymi posłańcami, co przynoszą złe wiadomości?

W roku 2022 statek serwisowy odbywa rutynowy lot, jego zadaniem jest utrzymanie i ewentualnie naprawę krążących po orbicie Ziemi satelitów, uzbrojonych w broń nuklearną. Oczywiście jest to bardzo niebezpieczne i trudne. Lecą do jakiegoś zagubionego satelity, ma on chować gdzieś za Księżycem, jest to dość odległa orbita jak na satelitę. Co prawda Harding (Robert Sampson), dziwi się, jak szpiegowski satelita może swobodnie krążyć gdzieś w kosmosie, ale jak się tym zajmuje od lat, to chyba wie lepiej. Próba kontaktu z centrum kontroli kończy się (zwyczajowo) awarią.

Warunki, w jakich żyje ludzkość w XXIII wieku, są dalekie od ideałów. Pozaziemskie kolonie nie są tym, czym sobie wymarzli przybywający tam ludzie. Kosz życia jest wysoki, płacić należy za wszystko, nie tylko za lokum, czy jedzenie, ale nawet na możliwość oddychania. Korporacje żerują na ludziach niemiłosiernie. Kosz migracji jest na tyle wysoki, że trzeba się zadłużyć, a nierzadko, spłata zobowiązania spada na kolejne pokolenia.

Laboratoria medyczne powinny być bezpieczne i tak w większości (mam nadzieję) jest. Owszem czasami zdarzy się jakiś wypadek lub ktoś niekompetentny (tu mam również nadzieję, że taka osoba nie zostanie tam wpuszczona). Czasami jest to połączenie obu takich zdarzeń. Prowadzący badania, Joe (Greg Blanchard), kaleczy się w palec, a później otwiera jakieś przyrząd, w którym poszło coś nie tak. Wzywa swojego przełożonego dr Franka Dardena (Bryan Cranston). Ten od razu zapowiada, aby niczego nie dotykał. Niestety, rychło w czas, wzywający go mężczyzna, już dotknął coś, co było w owym przyrządzie. Oczywiście tą skaleczoną dłonią. Frank spodziewał się problemów, twierdzi, że ma wszystko pod kontrolą. Niestety nie przewidział zranienia się laboranta. Ani tego, że chwilę od wezwania, Joe będzie martwy.

Słońce daje Ziemi popalić. Dosłownie. W ciągu 3 lat wysoka temperatura niemal doszczętnie wypaliła powierzchnię naszej planety. Powstał chaos, cierpienie, śmierć. Nasza gwiazda dzienna jednak na tym nie skończyła, przewidywany jest jej kolejny, wielki wybuch. Spowoduje on wyeliminowanie pozostałego życia na Ziemi. Ziemia stanie się węgielkiem. Jest jednak nadzieja.

Na stacji kosmicznej wszczyna się alarm. Radar wykrył zbliżający się obiekt na kursie kolizyjnym. Cały personel zostaje wysyłany do stacji ratunkowych. Część załogi oczywiście zajmuje się swoją pracą, nie ma przecież sensu uciekać, jak tylko się coś pojawi. Obiektem okazuje się satelita komunikacyjny, pochodzący z dalekiej przeszłości, z roku 1967. Kolizja zostaje uniknięta, ale dowódcę martwi duża ilość kosmicznych śmieci, jaka jest w pobliżu. Alarm zostaje odwołany.

Transportowiec Ulysses przemierza gdzieś w kosmosie sektor C5. Zwyczajowo, w olbrzymiej pustce kosmosu, musi lecieć przez pole asteroid. Nie jest to jednak problem, ma na dziobie działko, którego strzały z łatwością likwidują kosmiczne kamulce. Załodze nie za bardzo się to jednak podoba, kapitan prosi więc na mostek Adamsa (John Mansfield). Ten ostatni różni się od załogi, jest umundurowany i wychodzi z magazynu w którym ewidentnie są przetrzymywany jakieś ładunek radioaktywny, w kapsułach przypominają głowice nuklearne. Adam to nie jest to byle kto, jest wiceministrem United Plants. Załoga o ładunku nie wie nic, jest on tajny. Kapitan z uwagi, że masa statku jest za duża na manewrowanie wśród asteroid prosi o możliwość wezwania eskorty. Prośba zostaje odrzucona. To błąd…

Od dawna wpatrujemy się w nocne niebo zastanawiając czy jest gdzieś tam, w kosmosie życie. Od niedawna przy pomocy radioteleskopów „słuchamy” sygnałów jakie z niego nadpływają. Jak dotąd nie znaleźliśmy niczego, co mogło by stanowić dowód, że nie jesteśmy sami. Od bardzo niedawna szukamy też planet podobnych do Ziemi. Oczywiście znalezienie takiej, a lot do niej, to zupełnie co innego, chwilowo jest to marzenie ściętej głowy - nie mamy technologii. Jednak taką planetę odkryliśmy. Leży ona jedną jednostkę astronomiczną od swojej gwiazdy. Jest też bardzo blisko (jak na warunki kosmosu), od Ziemi dzieli ją odległość… dwóch jednostek astronomicznych.