Na statku kapitanem jest Trantor (Grace Zabriskie), bardzo jej zależy na jak najszybszym rozpoczęciu misji, wiadomo, może się uda kogoś jeszcze uratować. Start jest gwałtowny i szybki, załoga ledwo miała czas, aby się do niego przygotować. Wśród załogi niektórzy się znają, ale większość widzi się po raz pierwszy.

Skok i dolot do Morganthusa przebiegł bez problemów, jednak lądowanie już nie. Musiała przydarzyć się awaria. Na szczęście dzięki znakomitym umiejętnościom kapitan Trantor, statek bezpiecznie ląduje.

Powierzchnia nie wygląda przyjaźnie, ale powinno dać się na niej oddychać (na szczęście dla twórców, oszczędziło to im wykonywania skafandrów). Sprawę teraz przyjmuje Ilvar. Trzeba wysłać oddział zwiadowczy na Remmusa. Wyniki skanów ponownie nie wykrywają śladów życia. Poszukiwania może ułatwić obecność Allumy (Erin Moran) kobiety wrażliwej na PSI.

Powierzchnie przypomina… złomowisko, czy wręcz śmietnik. Pełno tam jakiś szczątków i kawałków złomu. Pomimo tego zwiad szybko dociera do zaginionego statku. Jego wnętrze przypomina bardziej wrak, niż coś, co mogłoby latać. Szybko znajdują też pierwsze zwłoki. Po wykonaniu w miarę szybkiej inspekcji zwiad zabiera napotkane zwłoki do zbadania na statku. Tylko dlaczego, jeżeli poszedł cały oddział, to wracają. nie przejmując się jednym z nich, który został? Ten, oczywiście, już nie wróci.

Sekcja zwłok wskazuje, że ofiara zginęla od ran kłutych, podobnie jest z drugim ciałem. Niewiele więcej można ustalić. Misja ratunkowa trwa jednak dalej. Znaleziono pięć zwłok, być może pozostała czwórka jeszcze żyje. Skany odkrywają coś nietypowego na powierzchni. Kolejny zwiad idzie to zbadać. To coś piramido-podobnego.

Mając taki tytuł i będąc z początku lat 80, można spodziewać się czegoś szczególnego. I tak jest „Galaktyka terroru”, ma przypominać „Obcego 8 pasażera „Nostromo”. Skoro tamten film odniósł sukces, to co, my gorsi? Też zrobimy kosmiczny horror z potworkiem, na pewno będzie super widowiskiem.

Cóż jednak nie wyszło. Autorzy się starali (chyba), jest więc miejscami ciemno, buro i ponuro. Jest coś, co zżera kogoś. Standardowo więc część załogi ginie, część walczy, resztka przeżywa. Kontrola na statku ma ekrany komputerowe, ale też masę przełączników i światełek. Jak do tej pory standard.

Niestety fabuła nie jest wybitna (no dobrze, w „Obcym” też taka nie była), ma straszyć, ale robi to słabo, lub wręcz w ogóle. Za słabą fabułą (w filmie jest scena z „atak” zwisających kabli…) przyszły takie same efekty specjalne. Ale to jeszcze można by przeżyć, są filmy z takimi mankamentami, które można zobaczyć. Tu niestety jest kolejna rzecz, która zawodzi. Grze aktorskiej daleko jest od, hmm, nie tyle bycia doskonałej, co przeciętnej. Dialogi są okropne.

Innymi słowy „Galaktyka terroru”, jest filmem słabym, mało ciekawym, niewciągającym, miejscami wręcz nudnym. Wiedziałem jednak, na co się piszę, oglądając ten film (czytałem recenzje), więc nie byłem… rozczarowany. :-) Choć po samym tytule można się domyślić, co to będzie za film…

Tytuł polski: Galaktyka terroru, Galaktyka grozy
Tytuł oryginalny: Galaxy of Terror
Reżyseria Bruce D. Clark

Bernard Behrens jako Ilvar
Grace Zabriskie jako kap. Trantor
Taaffe O'Connell jako Dameia
Erin Moran jako Alluma
Zalman King jako Baelon
Sid Haig jako Quuhod
Ray Walston jako Kore
Robert Englund jako Ranger

Ten tekst jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.