Niedziela, 7 grudnia 1941 roku dla stacjonujących w Pearl Harbor żołnierzy rozpoczął się jak każdy inny dzień, rutyną. Nie wiedzieli jak bardzo sytuacja za kilkanaście minut zmieni się i to nie tylko dla nich, ale i całych Stanów Zjednoczonych Ameryki. Wiedzieli o trwającej od dwóch lat II Wojnie Światowej, ale to ich nie dotyczyło, działo się gdzieś w Europie, Ameryka była bezpieczna i spokojna. To miały być jednak ostatnie chwile pokoju dla USA. Do tej położonej na Pacyfiku amerykańskiej bazy wojskowej zbliżała się właśnie flota Japońska Cesarska Marynarka Wojenna (Dai-Nippon Teikoku Kaigun), mająca za zadanie dokonać zaskakującego ataku na bazę i w szczególności wyeliminowanie stacjonujących tam okrętów liniowych.

Do nowojorskiego pociągu metra wsiada, na różnych stacjach, czterech różnych pasażerów. Nie jest to absolutnie nic nietypowego, nawet to, że mają ze sobą dość pokaźne bagaże. W końcu po to jest metro, aby nim się wygodnie przemieszczać w zatłoczonych miastach. Nietypowe są ich plany. Mają zamiar… porwać skład! Na stacji położonej przy 28 ulicy jeden z pasażerów wyjmuje broń i grozi maszyniście. Ten słysząc takie słowa, jest wybitnie zdumiony. Zwykle, jak się coś porywa, to są to samoloty, metro ma raczej dość ograniczone możliwości, aby pojechać. W międzyczasie inny „pasażer” opanowuje przedział konduktorski na końcu składu.

Paul Kersey (Charles Bronson) wraca do Nowego Yorku. Musiał go opuścić kilka lat temu, był podejrzewany (słusznie) o bycie Mścicielem, zabijającym przestępców. Miał ku temu dobry powód, jego żona została obrabowana i zabita, a córka nie mogła wyjść z traumy po spotkaniu z takim elementem. Wielkie Jabłko wcale nie stało się bezpieczniejsze. Przestępczość nadal jest wysoka, bandyci napadają na ludzi, wymuszają haracze. Paul po przybyciu na miejsce dzwoni do swojego przyjaciela, niestety ten właśnie jest obrabowywany i bity. Paul zaniepokojony brakiem odpowiedzi jedzie prosto do jego mieszkania.

Kończy się rozprawa sądowa w sprawie o morderstwo pierwszego stopnia. To jeden z najpoważniejszych zarzutów, jakie są rozpatrywane przed sądem. Pozostało tylko wydać wyrok. Ława przysięgłych wysłuchała zeznań, opinii, miała dostęp do wszystkich możliwych danych. Muszą teraz oddzielić fakty od wyobrażeń i zadecydować o życiu człowieka. Wyrok musi być jednogłośny. Cała dwunastka musi zadecydować tak samo. Odwrotu od ich decyzji już nie będzie. Los młodego człowieka jest w ich rękach.