Historia opisana w poprzednim tomie, ma swoją dalszą część. Debren i jego kompania przedziera się przez zimowe góry. Poobijani, pomęczeni, niektórzy z gorączką. W czasie swej wędrówki trafiają na most. I nie było by w tym nic niezwykłego, jak nie fakt że zostaną na nim napadnięci. Nie przez zbójców, czy jak trolla, tylko przez gryfa. Podczas potyczki obydwie strony odniosą rany. Nasi bohaterowie w dalszej drodze natrafią na oberżę. Jeszcze tego nie wiedzą, ale zabawią w niej na dłużej.

Kontynuacja przygód Debrena z Dumayki. Oj, nie będzie dane Debrenowi odpocząć, ponownie bez grosza w sakiewce, ima się różnorakich zajęć. Ma nadzieję na dobrą posadę, udaje się nawet do miejsca pracy w Frycfurdzie, ale przedtem podejmuje się jeszcze jednej fuchy. Ma już w tej mierze jakieś doświadczenie. Zadanie przed nim postawione wydaje się łatwe – trzeba pochować zmarłą trzy miesiące wcześniej Hrabinę ode Dopschpick. Ale jak wspomniałem zadanie tylko wydaje się łatwe…

Debren z Dumayki to wieczny tułacz, czarokrążca inaczej zwany magunem co ma oznaczać maga uniwersyteckiego lub też mag uczon naukowo. Jest wędrownym mistrzem magi czarodziejem z tytułem uniwersyteckim, wiecznie pustą sakiewką, pacyfistą. Jest apolityczny. Mag najemny biedę klepiący, imający się różnorakich prac. Lelończyk. Włóczęga urodzony, kocur samopas łażący, zadeklarowany przeciwnik pracy zespołowej. W „Smoczym Pazurze” poznamy początek jego przygód. A te są nader interesujące.

Czasy Zimnej Wojny. W jednej z amerykańskich baz rakiet balistycznych przeprowadzane są ćwiczenia. Obsługa tam służąca sądzi że wydano jej prawdziwy rozkaz odpalenia w stronę Związki Radzieckiego rakiet balistycznych. Na szczęście (to zależy już od punktu widzenia), część personelu nie wykonuje rozkazu. W NORAD (North American Aerospace Defense Command - Dowództwo Obrony Północnoamerykańskiej Przestrzeni Powietrznej i Kosmicznej) pojawia się pomysł że pieczę nad procesem uzbrajania i odpalania rakiet powinien objąć komputer.

Na początku lat 80, z więzienia stanowego w Jolit w Stanie Ilinoii zostaje zwolniony warunkowo Jake Blues (John Belush). Odsiedział trzy z pięciu lat za napad rabunkowy. Przed bramą czeka na niego jego brat Elwood (Dan Aykroyd). Jakowi nie podoba się to że przyjechał po niego pochodzącym z demobilu samochodem… policyjnym. Po krótkiej demonstracji możliwości nowego Bluesmobile zmienia jednak zdanie. Chłopaki jadą odwiedzić sierociniec w którym się wychowali. Zakonnica (Kathleen Freeman) która go prowadzi ma złe wieści, albo zapłaci 5000 dolarów podatków w ciągu 11 dni, albo sierociniec zostanie zamknięty.

Jaki jest Śmierć na Świecie Dysku? Można by go określić jako opanowanego, spokojnego, punktualnego profesjonalistę, zafascynowanego ludzkością i jej sposobem myślenia. Często się zastanawia co ludzie mają na myśli, nie rozumie wielu z ich zachowań. Nie przeszkadza mu to jednak wykonywać swej pracy. Czy ktoś mógłby mieć zastrzeżenia do jego pracy? Oczywiście oprócz samej jego pracy (tj. martwych). Okazuje się że jest ktoś taki i chce się go pozbyć, a raczej pozbawić stanowiska. Śmierć zostaje odwołany ze stanowiska…

Jedną z mniej spokojnych dzielnic w Ankh-Morpork jest ta zamieszkała przez alchemików. Co chwila słychać odgłosy eksplozji i któryś z budynków nadaje się do remontu, jak nie do kompletnej odbudowy. Jakie skutki mają eksperymenty przeprowadzane w zacisznych(?) pracowniach alchemicznych wiedzą chyba tylko eksperymentatorzy. Jednemu z nich udaje się wynaleźć octoceluloze, taśmę która umożliwia tworzenie ruchomych obrazków.

W domu Śmierci dochodzi do bardzo nietypowego wydarzenia. Jest to chyba ostatnie miejsce które można nawiedzić. Jaka to zjawa, czy duch nawiedzał by takie miejsce? Stworzyciel owego domu – Śmierć wie, a czytelnik znający poprzednie powieści Terrego Pratchetta domyśli się. Zjawa biega i najwyraźniej panikuje.