Studentka Kris Miller (Ashley Laurence) niespodziewanie dowiaduje się o należącym do jej rodziny domu. Dom jest wiekowy i od lat opuszczony. Miasto zamierza go wyburzyć, więc proszą ją o zabranie z niego rzeczy. Kris szuka swej przeszłości, przy okazji porządków, zamierza w owym domu spędzić spędzić noc. Wbrew początkowym obawom nie pojedzie tam sama – ma przecież swoje koleżanki i kolegów z uczelni.

Tematem filmu jest obrona ziemi przed złem. Tym razem rolę obrońców pełnią druidzi. Od setek lat trwają na posterunku i używają swych mistycznych mocy, aby raz na tysiąclecie podczas zaćmienia Słońca zapobiec narodzinom syna… Szatana. Tak, druidzi bronią przed szatanem.

Końcówka VII wieku, Stany Zjednoczone Ameryki. W wieży przetrzymywany jest podejrzany o konszachty z diabłem czarnoksiężnik (Julian Sands). Jest on najstraszniejszym i najgroźniejszym że wszystkich możliwych czarnoksiężników – film o byle kim nie byłby tak ciekawy. :-) Już niedługo zostanie spalony na stosie. Jest to duży sukces jego łowcy Gilesa Redferne (Richard E. Grant). Już nie raz tropił on czarnoksiężnika, ale w końcu się udało. Czarnoksiężnik nie przejmuje się jednak swoim losem i ani myśli przyznać się do swoich win. Ma ku temu swoje powody – nad wieżę nadciąga magiczna burza, skazaniec znika, a wraz z nim Redferne.

W czasach kina niemego najsłynniejszą parą sceniczną są Lina Lamont (Jean Hagen) i Don Lockwood (Gene Kelly). Ona lekko głupawa, wredna, potrafi jednak troszczyć się o swoje – zwykle kosztem innych. On dumny i zarozumiały, przyzwyczajony że świat leży mu u stóp, a kobiety za nim szaleją. Nie wiedzą jeszcze że ich epoka, epoka kina niemego zbliża się do końca. Nadciąga rewolucja, filmy będą udźwiękowione.

Ziemi zagraża kolejne niebezpieczeństwo, w jej stronę zbliża się obce ciało niebieskie. Będzie śmierć, apokalipsa, zniszczenie. Jednak że akcja dzieje się w Stanach Zjednoczonych, dyżurni obrońcy ludzkości coś wymyślą i obronią inne nieporadne narody świata. Prawda? No cóż nie do końca…

W celi oczekuje na śmierć skazaniec. Egzekucja ma odbyć się tak jak powinna – o świcie. Skazaniec nie jest jednak byle kim, jest szlachcicem. To Dziesiąty Książę Chalfont Louis D'Ascoyne Mazzini (Dennis Price). Jest spokojny, opanowany, robi tym wrażenie na swoim kacie. Książę Louis ubolewa że wyrok będzie wykonany o 8 rano, to za wcześnie na typowe śniadanie, ale nie można przecież zawieść prasy. Książę zajęty jest pisaniem pamiętnika, chce go skończyć nim zostanie zaprowadzony na miejsce kaźni, nawet jeżeli nie prześpi swojej ostatniej nocy.

Grupa podróżników przekrada się przez dżungle. Ich wędrówka doprowadza ich do jaskini, która jak się okazuje jest dawno opuszczoną świątynią. Tam wśród obowiązkowych pułapek znajduje się cel ich wyprawy złoty posążek dawno zapomnianego bóstwa. Główny bohater zabiera go, powoduje to jednak uruchomienie całej serii „niespodzianek”. Ostateczną z nich ma być wielka kula, tocząca się za bohaterem. Nie jest to jednak film o przygodach Indiany Jonsa, tylko coś z „zupełnie innej beczki”.

Czwarty tom sagi o Debrenia z Dumayki nie kontynuuje wydarzeń z poprzednich części. W „Gadzich Godach” będziemy mogli poznać przeszłość Debrena, który jako młodzieniec pilnie studiuje SOR na Wyspach Anvashu. Nudno mu jednak nie będzie. Problemy go od młodego lubiły i z chęcią spędzały mu sen z powiek. :-)