Do osady poszukiwaczy złota przybywa grupa jeźdźców. Oczywiście nie są to kupcy, czy artyści z przyjezdnego cyrku. Nie mają zamiary nic sprzedawać, mają inny cel. Atak jest z zaskoczenia, nieprzygotowani i nieuzbrojeni poszukiwacze nie mają szans. Napastnicy nikogo jednak nie zabijają, nikogo nie rabują. Niszczą kilka zabudowań, zabijają parę zwierząt i sieją chaos. Po tym wszystkim bez słowa odjeżdżają. Tak jakby miało to być jakieś ostrzeżenie, próba przypomnienia poszukiwaczom, że oni są w pobliżu. Niepokój i strach jest obecny w sercach i duszach poszukiwaczy. Boją się. Nie wygląda jednak na to, aby chcieli opuścić okolice Carbon Creek.

W Maracaibo w Wenezueli może zmienić się władca. Dotychczasowy nie rodzi sobie z problemem piratów, który upodobali sobie napady na hiszpańskie statki. Nowy wicekról de Mendoza y Laguna (Edmund Purdom) zapowiada, że gubernator ma zabrać się do roboty, albo zostanie zastąpiony. Piraci mają zostać złapani, osądzeni, zabici, lub wręcz wybici. Hiszpańskie statki mają bezpiecznie przemierzać Morze Karaibskie i przywozić skarby Nowego Świata do ojczyzny.

Fredowi Dobbsowsi (Humphrey Bogart) nie wiedzie się najlepiej w życiu. Nie ma żadnego źródła zarobku to i życie ma ciężkie. W loterii, jak to w loterii nie wygrywa, a mając wygląd bezdomnego, nikt nie chce nawet wysłuchać jego próśb, zresztą prosi o kolejkę i nie chodzi tu o taką z miniaturową lokomotywą i wagonikami. Coś mu się jednak udało i napotkany Amerykanin funduje mu obiad. Jest tak źle, że nie stać go nawet na kolejny los na loterie. Namolnemu sprzedawcy oznajmia, że nie ma tyle pieniędzy. Ten w końcu proponuje mu kupienie udziału w losie. Jedna dwudziesta normalnej ceny to coś, na co jeszcze Freda stać. Losowanie jest już za trzy tygodnie, nagroda to całe cztery tysiące pesos. Ciężko być bezdomnym, pozbawionym pracy Amerykaninem w Tampico…

Podróż przez bezdroża Ameryki Północnej może być wyzwaniem. Przede wszystkim są to pustkowia, dwa, brak jakiejkolwiek infrastruktury turystycznej, szczególnie jak akcja dzieje się w czasach odkrywania i kolonizacji zachodnich obszarów USA. Przez taką okolicę podróżuje Buster Scruggs (Tim Blake Nelson). Ewidentnie marzący o wodzie. Słychać, że jej potrzebuje, ponieważ podróż umila sobie śpiewem i grą na gitarze. Nie musi przejmować się prowadzeniem pojazdu, koń w końcu potrafi sam się prowadzić, taki autopilot, czy automatyczny kierowca tamtych czasów. Piosenka ma jeszcze jedną właściwość, poprawia humor Dana, czyli konia.

Po podpisaniu, w 1944 roku, przez Finlandię i ZSRR rozejmu moskiewskiego, Finlandia musiała rozbroić i wyprzeć pozostałych nazistów z Laponii. Ci nie mieli zamiaru ot tak sobie odejść, zaczęli stosować taktykę spalonej ziemi. Niszczyli wszystko, co minęli, mosty, wsie i miasta, drogi.

Nie przeszkadzało to pewnemu mężczyźnie (Jorma Tommila), który zaszył się w lapońskiej głuszy, aby zapomnieć o koszmarze wojny. Tam w ciszy i spokoju poszukiwał złota.

Riggs (Mel Gibson) i Roger (Danny Glover) są nadal partnerami. Wygląda, że zgrali się ze sobą, ale charakterami nadal się różnią, no, ale w tej kwestii nic się nie zmieni. Tym razem biorą udział w pościgu. Na posterunku przysłuchujący się rozmowom radiowym policjanci ochoczą zawierają zakłady, aż do czasu, kiedy dowiadują się, że prowadzi Murtaugh w wozie żony, wtedy ochota jakiś im mija. Detektywi ścigają jakichś Niemców. Przestępcy są uzbrojeni i wóz żony, wkrótce nie jest już w stanie idealnym. W pewnym momencie za kierownice wsiada Riggs. Dla żony Rogrea nie jest to dobra wiadomość, jej samochód na pewno będzie po przejściach.

Nick Walker (Ryan Reynolds) to młody policjant wiodący szczęśliwe życie ze swoją, równie młodą żoną. Nie jest do końca kryształowo czysty, wraz ze swoim partnerem podzielili się znaleziskiem, połamanym złotym artefaktem. Znaleźli go przy okazji poszukiwania narkotyków. On swoją część zakopał, ale ma wątpliwości, chce się „wypisać” z takiej współpracy, a swoją część oddać jako dowód. Bobby (Kevin Bacon) nie jest z tego powodu zadowolony, ale jakoś godzi się z decyzją partnera. Chwilę później wyruszają na akcję. Nicky jeszcze nie wie, że czeka go zły dzień w pracy. Nie taki zły jak może się przydarzyć każdemu, o wiele gorszy. Podczas akcji zostaje zastrzelony. Przez Bobby'ego, swojego partnera.

Spokojny dzień w Nowym Yorku, nie zapowiada się jakoś szczególnie. Owszem, są pewne zdarzenia, wypadki, ale w tak dużym mieście to nic dziwnego. Niestety nie będzie to typowy dzień, na pewno nie będzie też spokojny. W pewnym momencie jedną z ulic wstrząsa eksplozja. Wybuch następuje w jednym ze sklepów. Jest na tyle silny, że przewraca zaparkowaną na ulicy furgonetkę. Policja zostaje postawiona na nogi. Podejrzenia od razu budzi fakt – kto, do diabła, wysadza w powietrze sklep z… butami? Sprawę wyjaśnia niemal od razu telefon. Inspektor Cobb (Larry Bryggman) słyszy w słuchawce „Simon mówi piekarzowi, Dawaj ciasto, albo rozwalę ci głowę”. Po czym rozmówca informuje inspektora, że chciał zwrócić swoją uwagę. Pyta się też o detektywa McClane (Bruce Willis), który do czasu tajemniczego telefonu był zawieszony. Simon (Jeremy Irons) będzie mówił Johnowi, co ma robić, a on to zrobi. Inaczej Simon narobi problemów – będą kolejne wybuchy.