„Czarny Korsarz” (Kabir Bedi), „Zielony Korsarz” (Niccolò Piccolomini), „Czerwony Korsarz” (Jackie Basehart) to trzej bracia. O ile „Zielony” i „Czerwony” są bardziej narwani i działają bardziej spontanicznie, to „Czarny”, jako najstarszy, jest bardziej opanowany. Ma też dużo honoru, bardzo nie podoba mu się traktowanie tubylców przez Hiszpanów. Indianie są bezwzględnie zabijani, nieważne czy jest to wojownik, czy kobieta z dzieckiem. „Czarny” chce ich bronić, sprzeciwiając się takiej niegodziwości. Ma za sobą swoją wierną załogę.

Bracia mają urazę do księcia Wan Goulda (Mel Ferrer). Zabił on wiele lat swoich przyjaciół – rodziców „Korsarzy”. Zielony i Czerwony nie czekając na swojego trzeciego brata, przybywają do Maracaibo, gdzie mają zamiar wyzwać na pojedynek Wan Goulda, aby pomścić matką i ojca. Nie jest dla nich ważne czy wyjdą z tego żywi. Chcą tylko śmierci swojego wroga. Książę jednak oszukuje. „Zielony” ginie jako pierwszy, „Czerwony” chwilę później.

W międzyczasie „Czarny” broni tubylczą wioskę, a raczej to, co jeszcze zostało do obrony. Hiszpanie zamordowali z zimną krwią prawie wszystkich mieszkańców. Trzeba przyznać „Czarnemu” i jego dwóm kompanom, że walczyć to potrafią. Całą grupa Hiszpanów, nie stanowi żadnego problemu dla nich. Niestety obrona przyszła za późno. Z całej wioski przeżyła tylko młoda kobieta Yara (Sonja Jeannine). Tuż po tym „Czarny” ma wizję, czy też przeczucie, że stracił braci. Aby to sprawdzić, udaje się do Maracaibo.

Tam odkrywa prawdę i poprzysięga zemstę. Jest w tym bardzo konsekwentny i zapalczywy, rozpoczyna pościg na Wan Gouldem. Wręcz poprzysięga, że pomści braci na imię Szatana, chce mu oddać duszę, aby jego plany się udały. Jest bardzo zdesperowany. Atakując jeden z galeonów niespodziewanie znajduje na jego pokładzie coś bardzo cennego dla Wan Goulda. Znalezisko okaże się po czasie jednak dość kłopotliwe.

Jak nietrudno się domyślić „Czarny pirat” to film z gatunku płaszcza i szpady, może tylko z dodatkiem dużej ilości morza. Jest, niestety, dość sztampowy – zemsta, piękna kobieta, miłość, walki, finałowe starcie. Wiele takich fabuł było, wiele będzie. Jak jednak to się ludziom podoba…

Sam „Czarny” został bardzo dobrze zagrany. Jego wzrok może zabić. Przejmujący, przeszywający, bezwzględny. Jest jednak bardzo przeczulony na krzywdy bezbronnych i chce ich bronić – to też nie raz już było. Ceni odwagę przeciwnika, potrafi puścić wolno.

Są rzeczy, jakie mi się w filmie spodobały i nie spodobały.

Te pozytywne to na pewno okręt piracki, nie jest wielkości galeonu, czy wręcz lotniskowca. Jest mały. Nie każdy pirat musi pływać kolosalnym okrętem. Również dobrze został zrealizowany szturm na miasto.

Spodobała mi się również humorystyczna scena z obsługą przy posiłku. Nieokrzesanie usługującego pirata może być zabawne.

Do tym złych rzeczy należy zaliczyć walki, pojedynki. Te na morzu w innych filmach są dużo lepsze (nawet w „Filmie o piratach” który ma być komedią i musicalem). Moim zdaniem brakuje tu dynamizmu (ale zakładam, że mogę się nie znać na tym i walki właśnie tak wyglądały).

Niestety „Czarny pirat” nie jest za bardzo porywający, jest w nim trochę akcji, przygody, ale napięcie słabo trzyma. Miejscami się dłuży. Jest też czasami poprzeginany.

„Czarny pirat” swoje lata ma. Być może w czasach swej premiery był ciekawy, ale zestarzał się mocno i są lepsze obrazy o piratach, czy też korsarzach.

Tytuł polski: Czarny pirat, Czarny korsarz
Tytuł oryginalny: Il corsaro nero
Reżyseria Sergio Sollima

Kabir Bedi jako Emilio Roccanera hrabia Ventimiglii, „Czarny Korsarz”
Jackie Basehart jako Czerwony Korsarz
Niccolò Piccolomini jako Zielony Korsarz
Mel Ferrer jako książę Wan Gould
Sonja Jeannine jako Yara
Carole André jako Honorata Van Gould
Franco Fantasia jako Van Stiller
Sal Borgese jako Carmaux
Angelo Infanti jako kpt. Morgan

Ten tekst jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.