Niestety załogi przy oficjalnym rozdaniu nagród nie ma. Muszą szybko wracać do domu. Jest za to Marcello i widać, że ma coś za uszami. Przewodniczącemu podaje się… za przedstawiciela stoczni Fourchaume, odbierając w imieniu jej nagrodę. Zaczyna też zbierać zamówienia na żaglówki, pobierając przy tym zaliczki.

Załoga musiała być szybko we Francji, w ich stoczni ma odbyć się wodowanie nowego jachtu, „Niezniszczalnego”. Również z tego powodu na regatach nie było właściciela stoczni Louis-Philippa, nie może opuścić wodowania, jak wśród gości ma być nawet minister. Wodowanie nie idzie zgodnie z planami. Już chrzest statku jest fatalny. Zwyczajowa butelka szampana, zamiast rozbić się o burtę, robi w niej pokaźnych rozmiarów dziurę… Oczywiste jest, że Fourchaume nie jest tym zachwycony, a wręcz planuje rękoczyny na projektancie jachtu i wynalazcy nowej powłoki kadłuba. Henri Castagnier (Jacques Legras) musi się ukrywać. Co prawda do pobicia nie dochodzi, ale Castagnier wylatuje z pracy. O zwycięstwie „Małego Pływaka” szef nawet nie chce słyszeć, nawet niszczy kontrakt na żaglówkę i samą jednostkę.

I w tym właśnie momencie do stoczni przybywa Cacciaperotti z nagrodą za wygranie regat i informację o otrzymaniu homologacji. Ma też pierwsze zamówienia na łodzie, aż 200! Nie miał nic za uszami, tak bardzo chciał mieć wyłączność we Włoszech, że zebrał zamówienia przed zgodą Fourchaume. No i chce prowizji od zaliczek. Żaglówki jednak trzeba zrealizować do końca miesząca. Jednak Fourchaume nie ma już ani kontraktu na „Małego Pływaka”, ani konstruktora.

Może uda się go przekonać, ale dobrze by było to zrobić, przed tym, jak się on dowie o otrzymaniu homologacji. Fourchaume prosi o pomoc swoją żonę Marie-Béatrice (Andréa Parisy). Zgodnie z tytułem, to będzie „Zwariowany weekend”.

„Zwariowany weekend” zwany u nas niekiedy również jako „Mały Pływak” to komedia, nie wiem, czy Louis de Funès grywał w innych rodzajach filmu, ale w tym gatunku jest absolutnie wspaniały. Występuje tu zwyczajowo jako choleryk. Jego miny, to jak miny… Louisa de Funès. Jedyne i niepowtarzalne. Przymila się kiedy trzeba, jest milutki i sympatyczny, aby za chwilę zamienić się w ludzkie tornado ganiające ludzi z łopatą w ręku. Co prawda rozumiem te wybuchy złości, ma ku temu powody.

Sam film jest lekko głupkowaty, ale tylko lekko. Przede wszystkim jest zabawny, chaosu, w jaki wplątują się bohaterowie, jest sporo.

Mimo że jest to komedia, spodobały mi się efekty specjalne, choć, jak wiadomo, to nie one są w tym gatunku najważniejsze i czasami są traktowane po macoszemu. Tu jednak autorzy się do nich przyłożyli.

Tak jak piałem, film ma lekko głupkowate sceny komediowe, ale niektóre z nich są znakomite – to wysiadanie z traktora, wędkarze, czy kazanie w kościele to majstersztyk. Niby proste, niby nic specjalnego, ale robią bardzo pozytywne wrażenie. Są też zabawne.

„Zwariowany weekend” to chyba już lekko zapomniany film, a szkoda, pomimo że ma swoje lata, w końcu powstał w 1968 roku, to nadal bawi. Z przyjemnością można go sobie odświeżyć raz na jakiś czas.

Tytuł polski: Zwariowany weekend, Mały Pływak
Tytuł oryginalny: Le petit baigneur
Reżyseria Robert Dhéry

Louis de Funès jako Louis-Philippe Fourchaume
Andréa Parisy jako Marie-Béatrice Fourchaume
Franco Fabrizi jako Marcello Cacciaperotti
Colette Brosset jako Charlotte Castagnier
Jacques Legras jako Henri Castagnier

Ten tekst jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.