Wzgórze Ateny to małe miasteczko położone gdzieś we Włoszech. U schyłku XIX wieku panują tam twarde zasady, rodzice są surowi, ubrania skromne i pruderyjne, a małżeństwa zawierane z miłości są rzadkością. Coś się jednak zmienia, tiurniura odchodzi powoli w niepamięć, co pozwala zadomowić i upowszechnić się nowemu wynalazkowi – rowerowi. Ludzie wydają się szczęśliwi, szczególnie w obliczu zbliżającego się wielkiego przyjęcia. Stoły już zaczynają się uginać od jedzenia, praca w kuchni wrze na całego. Okazja jest znakomita, to zaślubiny Hippolity (Sophie Marceau) i księcia Tezeusza (David Strathairn). Za cztery dni będą szczęśliwym małżeństwem.

Voyager II został wystrzelony z Ziemi 20.08.1977. Na jego pokładzie, oprócz aparatury badawczej, znalazły się zdjęcia naszej planety i pozdrowienia w wielu językach dla ewentualnego znalazcy sondy. Swoiste zaproszenie dla innych inteligentnych ras zamieszkujących wszechświat. Lot sondy planowany był na lata (dopiero kilka lat temu minęła ona umowną granicę naszego układu planetarnego). Jakimś dziwnym zrządzeniem losu, sonda szybko trafiła na zamieszkałą planetę. Jeden z jej mieszkańców postawił odpowiedzieć na zamieszone na pokładzie sondy zaproszenie i odwiedzić Ziemię.

Posterunek żandarmerii w Saint Tropez czaka istna rewolucja. Będą tam służyć nowi żandarmi, jednak nie jako dodatkowa siła, czy też pomoc, ale zamiast dotychczasowej obsady. Dotychczasowi, zasłużeni funkcjonariusze mają przejść na emeryturę. Oprócz zasłużonej emerytury, za szczególne względy dla miasta, będą otrzymywać w ramach wdzięczności, po 50 kilogramów… węgla każdej zimy (w Saint Tropez rzadko kiedy jest poniżej zera stopni). Dla części dotychczasowej ekipy jest to cios poniżej pasa, oni nadal chcą służyć i być żandarmami.

Życie samotnego ojca wychowującego dziecko nie zawsze jest usiane różami. Są tacy ojcowie, którzy pomimo trudów postanawiają tkwić w samotności, ale są tacy, którym to się sprzykrzy i szukają ponownie swojej „drugiej połówki”. Często się też zdaża, tak, że nie szukają, a przytrafia się im ona jak „grom z jasnego nieba”. Sierżant Cruchot (Louis de Funès) od lat jest wdowcem. Wychowuje on wchodzącą w dorosłość córkę Nicole (Geneviève Grad). Umie podzielić służbę w żandarmerii z obowiązkami ojca, nie jest mu lekko, ale i Nicole nie ma lekko, jej tata to choleryk, dla którego musi być zawsze po jego myśli i uważaniu.

Amerykański system penitencjarny nie zdaje egzaminu. Resocjalizacja po prostu nie działa. Władze wpadają na pomysł, jak można ten proces uskutecznić. Jest to oczywiście „przykręcenie śruby” osadzonym. Pomysłem na to ma być prywatne, eksperymentalne więźnie. Właścicielem jest HollidayVentures Inc. Lokalizacja zakładu jest nieznana osadzonym, są tam przewożeni w opaskach na oczach. Wiadomo tylko, że jest to na jakimś pustkowiu. Więzienie jest koedukacyjnie. Najdziwniejsze jest jednak to, że brak tu strażników i ogrodzenia. Każdy z więźniów ma na szyi obrożę. Nie jest ona jednak aby ułatwić lokalizację osadzonego. Jest połączona elektronicznie z inną obrożą, kiedy odległość między nimi przekroczy 100 metrów… wybuchają one. Kto jest z kim połączony, wie tylko administracja więzienia. Jest to skuteczne. Ilość ucieczek to zero. Jak do tej pory.

W Nowym Jorku ma odbyć się Międzynarodowy Kongres Policyjny. Z całego świata mają przyjechać grupy policjantów, aby przedyskutować sposoby zwalczania przestępców i porównać je ze sobą. Francję reprezentować ma brygada z Saint-Tropez, czyli ta w której służbę pełni Ludovic Cruchot (Louis de Funès). Przed wyjazdem należy się przygotować, Cruchot zabiera się ostro za trening podwładnych. Muszą dobrze wypaść na tle innych światowych policji.

Wydaje się, że Paul Kersey (Charles Bronson) ma w końcu spokój. Ostatnie lata obfitowały w niezwykłe wydarzenia. Paul niejednokrotnie musiał podjąć się roli Mściciela – człowieka walczącego z przestępczością własnymi metodami, czyli zabijając element bez litości. Kiedy działał, przestępczość spadała. Może bandyci się czegoś nauczyli, przestraszyli, a może zmieniły się czasy, teraz jest bezpieczniej. Na dodatek nie projektuje już budynków, a wykłada architekturę na uniwersytecie. W każdym razie Paul wydaje się zadowolony ze spokoju, który pojawił się w jego życiu.

Praca policjanta potrafi zaskoczyć. Przykładowo, cóż z tego, że prowadzi się aresztanta, kiedy trzeba w międzyczasie spisać pirata drogowego. Aresztant dokonał straszliwej zbrodni, ukradł… małą rybkę z prywatnego stawu, bez zezwoleń, w okresie ochronnym i bez właściwego sprzętu. Jednak pomimo że akcja dzieje się we Francji, na gilotynę nie trafi. Dostaje tyle dni aresztu, o ile centymetrów rybka była za mała na połów, to jest 10. Nawet to, że cela jest już zapełniona, nie stanowi problemu. Zostaje przykuty do prywatnego łóżka żandarma. Okręg jest niewielki, więc i siły policyjne są adekwatne do tego. Służy tam cały jeden żandarm, Ludovic Cruchot (Louis de Funès). Roboty ma jednak co niemiara, właśnie skończył z nielegalnym rybakiem, jak wpadł na złodzieja drobiu. Ktoś jego pracę zobaczył i docenił. Ludovic dostał awans na sierżanta i przeniesienie. Od teraz będzie służył w Saint Tropez.