Pewien ksiądz ma swoje tajemnice. Używa kościoła jako przykrywki do przemytu narkotyków. Ma jeszcze jedną – jest cyborgiem. Co prawda nie za długo, po chwili rozmowy zostaje zlikwidowany przez Alex (Sue Price) – przeniosła się ona z Afryki i przeszłości. Udaje jej się opuścić kościół, ale chwilę później rusza za nią pościg, który dość szybko ją odnajduje. Równie szybko zostaje zlikwidowany, przez z nie wiadomo jakiego powodu, półgołą Alex.

Alex Sinclair (Sue Price) jest jedyną nadzieją ludzkości. Te w 2077 podbiły i przejęły władzę nad Ziemią. Mama Alex aby uchronić ją od cyborgów cofnęła się w czasie do 1980 roku, do Afryki. Kiedy niemowlę wyrosło na młodą kobietę, na jej trop wpadł Nebula. Super cyborg z przyszłości. Walka z wojowniczą kobietą źle skończyła się dla cyborga, teraz to kupa złomu. Oczywiście to nie koniec problemów Alex.

Wojna między ludźmi i cyborgami rozpoczęła się w 2027, dziesięć lat później zakończyła się zwycięstwem cyborgów. Przegrani, ludzkość, stała się niewolnikami maszyn. Zwyczajowo jest jednak ruch oporu, walczący cały czas z oprawcami. Naukowcy z ruchu oporu stworzyli specjalny kod DNA, umożliwiające stworzenie człowieka o nadzwyczajnej sile i potędze. Jako matkę wybrano kobietę o imieniu Zana.

Ludzie muszą się przemieszczać. Najczęściej drogami lądowymi, od wieków budują drogi. Przez lata zmieniały się i pojawiały nowe środki transportu, najpierw własne nogi, później zwierzęta, wozy, samochody. Nie zawsze budowa drogi była prosta – uwarunkowania terenowe nie zawsze były pomocne dla budowniczych. Rzeki dość skutecznie przeszkadzały w wybudowaniu przez nie drogi. Najpierw korzystano z brodów, promów, później ludzie nauczyli się budować mosty, doprowadzając tę sztukę nieraz do perfekcji, niektóre z mostów zachwycają rozmiarami, wyglądem, czy rozwiązaniami technicznymi. Od stosunkowo niedługiego czasu doszedł jeszcze jeden sposób na przekroczenie rzeki – tunel.

Mieszkańcy Huntingburga nie przeżywają najlepszych chwil w swoim życiu. Miejscowości grozi zalanie. Duże opady deszczu tak poniosły poziom wody w lokalnych zbiornikach, że część pól została już zalana. Trwa akcja ratunkowa, aby ochronić resztę, zespół ciężkich spychaczy usypuje w pośpiechu wały przeciwpowodziowe. Całe szczęście, że pobliska zapora hydroelektrowni jest mocna i wytrzymuje nacisk coraz większej ilości wody. Zbiornik, przy którym tama się znajduje, jest intensywnie opróżniany, woda niemal sięga korony zapory. Mieszkańcy nie czekają do końca, część z nich ewakuuje się.

Goreng (Ivan Massagué) budzi się w celi. Współwięzień informuje go, że znajdują się na poziomie 48. Pierwszy z mężczyzn zastanawia się, co będą jedli. Odpowiedź jest prosta i niemal oczywista, resztki po tych z góry, czyli z poziomu 47. Żadnego z nich nie napawa to optymizmem. W środku celi jest sporych rozmiarów dziura, przez którą widać jeszcze wiele, wiele innych poziomów na dole. Jako że widać poziomy na dole, to widać je też u góry. Współwięzień nie chce zawierać znajomości z nowym w celi, nie odpowiada na przedstawienie się Gorenga, nowy ma pozostać w swojej części celi.

Załoga statku Argos obserwuje nową planetę – Aurę. Widać tylko warstwę chmur, nic jej nie przenika, nawet podczerwień. Tak, jakby planeta została zbudowana z mgły – czyżby załoga nie znała gazowych gigantów. No, chyba że zna, a planeta jest zbyt mała na giganta, tylko jest dziwna. Z powierzchni dochodzi tylko poważający się sygnał. Załoga szybko ustala miejsce jego pochodzenia. W końcu pada długo oczekiwany i oczywisty rozkaz – będą lądować.

Philipe „Mysz” Gaston (Matthew Broderick) ucieka z więzienia. Ma ku temu bardzo dobry powód, strażnicy „czyszczą” więzienie z więźniów, wyprowadzają ich po kolei na stryczek. Ucieczka to dość imponująca sztuczka, kanał, którym uciekł, jest bardzo wąski. Nikomu się jeszcze taka sztuczka nie udała, dla władz Aquili jest to niedopuszczalne. Nawet ucieczka malago złodziejaszka może doprowadzić do buntu. Za zbiegiem wyrusza pogoń.