Są ludzie, którzy kombinują z samochodami. Kupują wraki, rozbierają je i złomują, ale zachowują numery seryjne i silnik. Potrzebują tego, że kiedy ukradną identyczny samochód, podmienią mu numery i samochód niby ten sam, a jest inny. Agenci ubezpieczeniowy i policja jest przekupiona, więc nie robi problemów. W samym Los Angeles ginie 2 miliony samochodów rocznie. Grypa właśnie skończyła rozbierać jeden samochód. Kolejnym zadaniem jest znaleźć „bliźniaka”, identyczny samochód, który trzeba ukraść, a następnie „zalegalizować”. Po niedługim czasie mają ów samochód. Lata 70 nie obfitują w wyrafinowane systemy antykradzieżowe, więc kradzież nie jest trudna.

Pogoda zmienną jest. A poprzednie zdanie jest oczywistością. Mamy to szczęście, że nasze miejsce zamieszkania nie obfituje w spektakularne zjawiska pogodowe, nie mamy cyklonów, czy tornad, owszem zdarzają się trąby powietrzne, ale szczerze mówiąc, w porównaniu to tego, co nawiedza Azję, czy Stany Zjednoczone, nie są aż tak niszczycielskie. W USA słynna jest Aleja Tornad, pasmo kontynentu, gdzie co roku szaleją wielkie tornada. Niosą one zniszczenia i śmierć. Ludzie budują schrony przeciw nim, ale nie zawsze każdemu uda się schować, nie zawsze przyjdzie na czas ostrzeżenie, niekiedy są to zjawiska pojawiające się niespodziewanie. Aby lepiej ostrzegać przed tym niszczycielskim zjawiskiem, trzeba je lepiej poznać. Są ludzie, którzy dosłownie uganiają się za tornadami, badając je. Są to Łowcy Burz.

W wiezieniu o zaostrzonym rygorze Stonhaven, na Alasce przebywa Manny (Jon Voight ). Z uwagi, że uciekał już nie raz z więzienia i ma kilka rabunków na swoim koncie, przebywa w izolacji. Nie musi się mu to podobać, to w końcu zrozumiałe. Pomimo tego, że więzienie to nie plac zabaw, podaje decyzję naczelnika Rankena (John P. Ryan) do sądu. Sąd przychyla się do zadnia więźnia, 3 lata w izolatce to przesada. Wydaje wyrok, aby go z niej zwolnić. Spotyka to się z entuzjazmem współwięźniów, Manny jest mocno lubiany.

Gangi są coraz bardziej bezczelne, nie przepuszczają nikomu. Nawet gazeciarz nie może czuć się bezpieczny – nie chciał zapłacić haraczu, to przestępcy połamali mu ręce, a gazety trafiły do błota. Równie nieciekawy los spotkał właściciela salonu pucybutów. To jednak nic w porównaniu do tych, którzy nie chcą, lub nie mogą spłacić swoich długów, ci giną. Dla gangów nie jest ważne nawet to, że dłużniczką była matka czworga dzieci. Policja jest bezradna. Jednak pytanie, czy nie znajdzie się nikt, kto może stawić czoła przestępczości okalającej miasto, jest retoryczne. Oczywiście, że ktoś taki będzie, to w końcu film. :-)

Na pustkowie można przybyć, kiedy lubi się cieszę, lub samotność, albo kiedy ma się do załatwienia jakąś sprawę. Często są to sprawy, o których jak najmniej ludzi powinno wiedzieć. Nie tyle z powodów dyskrecji, tylko tego, że są one nielegalne. Do jednego z takich miejsc powoli przybywają, uczestniczy spotkania. Samo miejsce, gdyby nie dystrybutor paliwa i to, że środkiem transportu są motocykle, wygląda jak typowe miejsce z czasów podboju dzikiego zachodu, jest klimatyczne. Pomimo położenia na pustyni, jest to bar, połączony z niewielką stacją benzynową. Osobnik, który oczekiwał dwojga przyjezdnych, szybko przystępuje do rzeczy. Proponuje im robotę, płatną 50 (pewnie tysięcy) teraz, drugie tyle po robocie. Mają zlikwidować jednego człowieka. Celem jest Reggie Hammond (Eddie Murphy). Jest on im dobrze znany i nie żywią do niego przyjacielskich stosunków.

Nowy Jork to niebezpieczne miasto, przynajmniej było takie w latach 80. Sylwestrową nocą, w jakimś zaułku zostaje napadnięta kobieta. Widać, że nie lubi wracać nocą do domu, wie, że to ryzykowne. Kiedy jeden z napastników wyciąga rękę po torebkę, dostaje nią, ale w twarz. Kobieta, ściągnąwszy chustę okalającą jej twarz, okazuje się brodaczem. Napastniczy źle trafili, to policjant Deke DaSilva (Sylvester Stallone), a tuż za nim jest jego partner. Przebieraniec rusza w pogoń za jednym z trzech napastników, a jego partner unieruchamia, zakuwa w kajdanki pozostałą dwójkę. Ucieczka nie jest długa, choć pogoń w sukni jest lekko komiczna, nie ma jednak świadków, a policjant ma to szczęście, że jego buty są na płaskiej podeszwie, chyba pogoń na obcasach skazana byłaby na porażkę. Po chwili Deke łapie bandziora.

Więzienie w USA nie rozpieszcza, to dobrze. Nie ma tu siedzenia na tyłku i oglądania telewizji. Trzeba pracować i to ciężko. Konserwacja torowiska linii kolejowych to nie jest łatwe ani lekkie zadanie. Pogoda, pył, zwykle prace te odbywają się gdzieś z dala od cywilizacji, na odludziu, są też wszechobecni strażnicy ze strzelbami. W jednej z takich grup uwagę strażnika przykuwa jeden z osadzonych, Albert (James Remar). Zbyt często przypatruje się okolicy, a w szczególności drodze, jak by na coś czekał. Po chwili pojawia się dość zdezelowany samochód, który podjeżdża, jak gdyby nic do grupy. Jego kierowca po chwili rozmowy wdaje się w bójkę z tym samym mężczyzną, który się tak ciekawie rozglądał. Bójka była tylko wymówką, sposobem na przekazanie ciekawskiemu broni. Walczący zaczynają strzelać do strażników, po czym uciekają.

Porucznik Thomas Dodge (Kelsey Grammer) był trzeci w szkole okrętów podwodnych, a na zaawansowanym kursie sprawdził się jeszcze lepiej. Ewidentnie jest doskonałym kandydatem do objęcia dowództwa na jakimś nowoczesnym okręcie podwodnym. Sam po raz trzeci wystąpił z podaniem o dowództwo. Musi jakieś objąć, inaczej zostanie wyrzucony z programu dowodzenia. On będzie miał zniszczoną karierę, a USA zmarnuje czas i pieniądze, jakie zainwestował w jego szkolenie. Miał co prawda incydent z otarciem się o rosyjski okręt podwodny, który śledził. Jest też impulsywny, niezdyscyplinowany, czasami lekkomyślny. Nie każdemu taki kandydat może pasować. Kiedy wydaje się, że szansa na dowództwo zostaje zaprzepaszczona, na okręt, na którym Dodge służy, przychodzi wiadomość z COMSUBLANT.