W 2089 roku, na szkockiej wyspie Skye dr Charlie Holloway (Logan Marshall-Green), archeolog prowadzi badania. W jaskini odkrywa ślady ludzi datowane na 35 tysięcy lat. Są malunki, odciski dłoni i inne rysunki. Wśród nich jest jeden, na którym widać sylwetki oddające cześć innej, dużo większej postaci, oraz latające koła, jakby spodki, ufo… Co ciekawe dr Holloway nie jest tym zaskoczony, ba, nawet porównuje to z innym znaleziskiem. To jest dużo starsze. Pada od razu stwierdzenie, że postacie ukazane na malunku chcą, aby je odnaleźć.

Podczas trzeciej Wyprawy Krzyżowej do Ziemi Świętej, w 1190, grupa mieszkańców Bremy i Lubeki podarowała Niemcom płótno żaglowe. Zrobiono z niego namiot. Tak według legendy miał narodzić się ON, Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie. Jako swój symbol obrali czarny krzyż naszywany na płaszczach. Zwano ich Krzyżakami.

Świat skończył się w wojnie, najpierw poszło o ropę, a kiedy jej już zabrakło o wodę. Ludzkość się wyniszczyła. Wojna skończyła się w łatwy do przewidzenia sposób – termonuklearną zagładą. Świat który, pozostał, nie wygląda optymistycznie. Pustynie, susza, barak wody. To świat, w którym żyje Max (Tom Hardy). Był kiedyś gliną. Teraz jest sam. Ma zwidy, męczą go ci, których nie uratował i ci, którzy umarli, bo nie pomógł im. Ale znowu mu się udało, ma też pojazd – tym razem nie jako zaprzęg do wielbłądów. Znowu jeździ na benzynę. I znowu przed kimś ucieka… Nie jest do długa ucieczka. Złapany trafia do barbarzyńców, do Cytadeli. Znowu walczy, aby przeżyć.

Dawid (Michael Fassbender) jest wypytywany przez pewnego jegomościa (Guy Pearce). Pytania dotyczą tego, co widzi. Rozpoznaje każdy ze sprzętów w pomieszczeniu i tu nie chodzi o to, że na ścianie jest obraz, ale co to konkretnie jest i kto jest jego autorem. Bardziej pasowałoby to do miłośnika sztuki. Potrafi również grać na fortepianie. Podczas opisywania nader skromnego wyposażenia pokoju, pytający rzuca ni z gruchy, ni z pietruchy, że jest… jego ojcem. A nawet nikt nie zdążył stracić dłoni… Człowiek w bieli wydaje się nie przywiązywać do tego wagi, wykonuje kolejne polecenia. W dalszej rozmowie dowiaduje się, że jest doskonały i jest nie tyle synem, raczej tworem – to syntetyk, android. W końcu i Dawid zadaje pytanie – bardzo metafizyczne.

Na podążający, zaprzężony w wielbłądy pojazd – dawny samochód, napadają powietrzny rabusie, rodzinka, tata i dziecko. Kierowca, czy może już woźnica, przeżywa, lecz rabusie porywają jego pojazd. Pogoń za nim nie ma jednak większego sensu, wielbłądy mają więcej nóg to i większą prędkość osiągają. :-) Max (Mel Gibson), bo to on był owym woźnicą, nie jest uszczęśliwiony napadem. Podążą powoli za rabusiami. Całe szczęście, że jego pomocnik wyrzucił z wozu kilka rzeczy.

Ripley (Sigourney Weaver) zginęła w wielkim piecu, a wraz z nią ostatni przedstawiciel gatunku Ksenomorfów. Co ciekawe nie oznacza to jej końca… Mija wiele lat. Ripley budzi się na okręcie do badań medycznych ZSM Auriga. Została sklonowana. Przed swoją samobójczą śmiercią wiedziała, że jest zainfekowana i lada moment z jej wnętrza wyrwie się nowa królowa. Ripley została sklonowana również z tą zawartością. Oczywiście klonującym nie chodziło o kobietę, ona jako taka nie ma żadnej wartości. Co innego Ksenomorf.

W czasach kiedy świat napędzany był ropą, dwa wrogie plemiona stanęły do wojny z dawno zapomnianych powodów. Wyczerpała ona zasoby ropy naftowej, a bez niej świat stanął. Przywódcy długo się naradzali, ale nic nie mogło powstrzymać tej lawiny. Świat poszedł w rozsypkę… Grabieże, strach, głód, ludożerstwo. Puste ulice, gdzie przeżyć mógł najsilniejszy, niewzbraniający się grzebać w odpadkach i rabować. Na drogach pojawiły się gangi, walczące o bak paliwa. Zwykli ludzie byli poniewierani i niszczeni. Max Rockatansky (Mel Gibson) w jednej chwili stracił wszystko – cała swoją rodzinę, stał się cieniem wypalonym, zrozpaczonym człowiekiem, prześladowanym przez demony własnej przeszłości. Przybłąkał się na tę pustynię. To tu, w tych ponurych, krwawych latach, nauczył się ponownie żyć.

Ripley (Sigourney Weaver) ma pecha. Znowu ledwo udało jej się przeżyć spotkanie z Xenomorfem, śpi sobie znowu w hibernacji. Jednak na pokładzie USS Sulaco był jednak nieproszony gość. Obcy jak to obcy lubi podróżować na gapę. Zabił innych zahibernowanych, przy okazji wybuchł też pożar i aby uratować resztę śpiących, komputer wystrzelił pozostałe kapsuły w przestrzeń międzygwiezdną. Niby przestrzeń jest pusta, ale kapsuły trafią na planetę i to zamieszkałą. To Fiorina „Fury” 161, kosmiczna rafineria rud mineralnych, a przy okazji zakład karny dla przestępców z dwoma chromosomami Y. Ot taki filmowy zbieg przypadków.