W dawnych czasach, kiedy Ziemię pokrywały gęste lasy, ludzie i zwierzęta bytowali w harmonii. Z czasem ludzie rozpoczęli ekspansje i większość lasów została zniszczona. Ocalałych drzew broniły wielkie bestie, które służyły potężnym, leśnym duchom. Były to dni bogów i demonów. Do niektórych z drzewostanów nawet strach było się zapuszczać, nie mówiąc już o wyrębie nowych drzew. Choć te są ludziom potrzebne…

George Wells (Rod Taylor), z lekka ekscentryczny, angielski wynalazca pracuje z czasem. Nie buduje jednak zegara, nawet bardzo dokładnego, czy przenośnego. Choć taki by się przydał pod koniec XIX wieku. On mierzy do czegoś większego – odkrywa sposób na podróże w czasie. Jako że jest porządnym naukowcem, postanawia sam wypróbować swój wynalazek. Jako że przeszłość jest w miarę znana, choć nieraz zakłamana, postanawia wyruszyć w przyszłość. Mocno odległą przyszłość. Istnieje tylko ryzyko, że może to być wyprawa w tylko jedną stronę.

M. Joseph Severn to artysta, po trochę poeta, przynajmniej w poprzednim wcieleniu, po trochę rysownik. Zostaje zaproszony na przyjęcie. Dość szczególne przyjęcie, ostatnie w życiu, do jakiego przywykliśmy. Podobne spotkania odbywają się wszędzie. Na spotkaniu ma się spotkać prezydent Hegemonii Meiną Gladstone. Będą rozmawiać o pielgrzymce do Grobowców Czasu.

Podczas II Wojny Światowej, w 1943, 2000 zmęczonych i pokonanych żołnierzy brytyjskich utknęło na Wyspie Kheros. Nie wiedzieli, że został im tydzień życia. Państwa Osi zdecydowały się na pokaz siły na Morzu Egejskim, miało to zastraszyć pobliską i neutralną Turcję i zyskać w ten sposób sprzymierzeńca. Pokaz miał się odbyć właśnie na Kheros. Brytyjczyków mogła uratować tylko natychmiastowa ewakuacja. Tylko, jedynej drogi morskiej do wyspy strzegły dwa nowoczesne – sterowane radarem działa, na pobliskiej wyspie Navarone. Potężne i celne nie pozwalały na przejście żadnemu alianckiemu statkowi czy okrętowi. Działa trzeba było unieszkodliwić.

Gromada, wyglądających na niezbyt zadowolonych, wieśniaków przybywa z wizytą do pobliskiego zamku. Mają ze sobą pochodnie, widły, a nawet taran. Nie wygląda to na kurtuazyjną wizytę. Zamieszkujący naukowiec osobnik, Wiktor – to ktoś w typie naukowca, jest o krok o przełomowego odkrycia – ożywienia martwego człowieka. Niestety, a może stety, nie może wytłumaczyć odwiedzającym powagi swego wynalazku.

Pewien konsul Hegemonii dostaje niespodziewane wezwanie do powrotu – ktoś chce mu popsuć urlop? Wezwanie ciężko jest zignorować, pochodzi od samej przewodniczącej Senatu Hegemonni, Meiny Gladstone. Konsul więc z ciężkim sercem wraca i podczas rozmowy słyszy, że weźmie udział w pielgrzymce. Nie do Rzymu, nie do Częstochowy – tych miast, a nawet planety już dawno nie ma. Jego pielgrzymka jest do Dzierzby. Konsul oczywiście odmawia.

McCaffrey to rodzina z pożarniczymi tradycjami. Tak jak i ojciec, tak i bracia chcą być strażakami. Starszy brat – Stephan (Kurt Russell) zawsze pouczał młodszego – Braiana (William Baldwin), robił to dla jego bezpieczeństwa. Na swoją pierwszą akcję Braian pojechał jeszcze jako dziecko, oczywiście tylko jako widz, miał nie brać udziału w akcji. Niestety, podczas tej, niby rutynowej akcji, ginie jego tata. Na oczach młodego Braiana. Pomimo traumatycznych wspomnień, zostaje jak reszta rodziny strażakiem. Nic dziwnego, tata był kapitanem i nie raz okazał się bohaterem.

Bret Maverick (Mel Gibson) za chwilę zatańczy na linie. Nie, Bret to nie linoskoczek – banda oprychów zamierza go powiesić. Bandyci nie wieszają go od razu, są na to za mili. Zostawiają go związanego, z szyją w stryczku, w upalnym słońcu. Tylko czekać, aż koniowi. na którym Bret siedzi się to znudzi i sobie pójdzie. Maverick zatańczy swój ostatni taniec. Na pożegnanie zostawiają mu prezent – grzechotnika. To NA PEWNO się koniowi nie spodoba.