Starszy mężczyzna - Pan Machen, siedząc przy ognisku, opowiada dzieciom straszną opowieść. Jest za 5 minut północ 20 kwietnia 1980 roku – idealna pora na takie opowieści. Wydarzenia z niej miały miejsce dokładnie 100 lat temu, na wodach nieopodal Spivey Point. Mały statek - „Elizabeth Dane” - płynął w stronę lądu. Z ciemności wypłynęła mgła, po chwili załoga nic ni widziała. Nagle zobaczyli światło - ognisko płonące na brzegu. Skierowali statek ku niemu. Statek rozbił się jednak na przybrzeżnych skałach, zatonął z całą załogą. Mgła po chwili rozproszyła się całkowicie. Istnieje legenda że kiedy mgła powróci do zatoki Antonio, załoga podniesie się i zacznie szukać ognia który zaprowadził ich na dno morza, a może tych którzy ten ogień rozpalili.

„Może będzie pasował - Odgłos dalekiego grzmotu Zachmurzone niebo Być może będzie padał deszcz Czy będziesz ty wtedy ze mną?”

Nowy Jork przerobiony na więzienie na niewiele się zdał. Pod koniec XX wieku wrogie siły umacniają swoją pozycję w Stanach Zjednoczonych. W Los Angeles króluje przestępczość i rozwiązłość. Aby ochraniać jej mieszkańców, do życia powołane zostają specjalne siły policyjne. Kandydat na nowego prezydenta USA zapowiada boską karę która spadnie na nowe siedlisko grzechu i występku – Los Angeles. W sierpniu 2000 roku, rzeczone miasto nawiedza trzęsienie o sile 9,6 w skali Richtera. Powstaje morze ruin, a to prawdziwe wdziera się między ląd na miasto. Los Angeles staje się wyspą.

Filmowa przyszłość Stanów Zjednoczonych jest prawie jak zawsze do niczego, napisać się by chciało wprost – do dupy. W 1988 przestępczość wzrosła o 400%. Władza wpadła na pomysł, aby przerobić Nowy Jork, a dokładniej Manhattan na… olbrzymie więzienie. Wyspa jest dokładnie strzeżona, Wokół niej wybudowany został wysoki mur, a wszelkie mosty i tunele zaminowane. W tym więzieniu nie ma strażników. Nie ma też możliwości wyjścia – kto tam raz trafi, zostaje aż do (wcześniejszej, czy późniejszej) śmierci.

Jest rok 2017. Po kompletnym upadku gospodarki światowej występują stałe braki żywności, surowców i energii. W kraju podzielonym na paramilitarne strefy rządzi bezlitosny reżim policyjny. Telewizja kontrolowana jest przez rząd, a sadystyczny program „Running Man” bije wszelkie rekordy popularności. Sztuka, muzyka i środki masowego przekazu podlegają ostrej cenzurze. Nie dopuszcza się żadnej opozycji, jednak niewielki ruch oporu przetrwał w konspiracji.

Kapitan Henryan Święcki nie ma do końca spokojnych snów. Wykonał bardzo dobrą robotę ratując niemal cała kolonię z Systemu Ulietta, ale nie daje mu spokoju to „niemal”. Wie, że zostały tam osoby którym obiecał ratunek. Sam jednak niczego nie jest w stanie zrobić, a dowództwo nie kwapi się aby posłać tam flotę ratunkową. Są inne dużo ważniejsze problemy, a dla samego szczytu władzy pozostawieni koloniści to tylko statystyka.

Kolejny film, kolejny kataklizm. Pod koniec XXI wieki, Ziemia została skażona, wyjałowiona i przeludniona (ciężko mi połączyć wyjałowienie z przeludnieniem, ale nich autorowi będzie.) Ludzie żyją w ruinach, slamsach. Nie wszyscy jednak. Ci bogaci wyemigrowali i mieszkają na wielkiej luksusowej stacji kosmicznej – Elizjum.

Nam, ludziom ewidentnie było za ciasno na Ziemi. Mając środki i możliwości zaczęliśmy podbijać kosmos. Badaliśmy nowe obszary, zajmowaliśmy nowe kolonie. Nie napotkaliśmy żadnej innej inteligentnej rasy. Aż do czasu… Pewnego razu trafiliśmy na obcy statek, jak się później okazało należący do rasy Kilrathi. Nie dane nam było jednak porozmawiać, obcy odrazy zaczęli strzelać. Próby rozmów dyplomatycznych spaliły na panewce. Chcąc nie chcąc, uwikłaliśmy się międzyplanetarną wojnę.