Alex jak najbardziej żyje, wygrywa nawet zakłady na torze wyścigowym, choć nie wykluczone, że koń wygrał przy jego cichej pomocy. Cóż, jak ma zdolności, to dlaczego z nich nie korzystać? Niestety Alex ma też problemy. Chwilę po odebraniu nagrody z zakładu, dopada go trójka mężczyzn. Chcą „podziału” nagrody. Alexowi udaje się jednak uciec.

Następnego dnia, na ulicy, spotyka dwóch mężczyzn podających się, że są przedstawicielami uczelni z Thornhill. Trzeba przyznać, że raczej na takich nie wyglądają. Mają pewną propozycję dla chłopaka, a, jako że widzi on zbliżających się „partnerów”, od których wczoraj uciekł, zgadza się wysłuchać propozycji i zajmuje miejsce w samochodzie. Chwilę później, kiedy chce wysiąść, spotyka się z grzeczną odmową. Podobno jest kilka osób w Thornhill, którzy są czymś zaniepokojeni i chcą się spotkać z Alexem. Wygląda, że Alex, chcąc uniknąć nieprzyjemności spotkania z wczorajszymi ludźmi, został porwany. Wpadł z deszczu pod rynnę. Owszem, „porywacze” są bardzo grzeczni, nie stosują przemocy, odpowiadają na pytania, ale przede wszystkim zapewniają, że chłopakowi nie grozi żadne niebezpieczeństwo, przynajmniej z ich strony.

Po dłuższej jeździe samochód rzeczywiście dojeżdża do szkoły w Thornhill. Jeden z budynków jest dość nietypowy jak na uczelnie. Strażnik, obowiązek wpisania się na listę, drzwi zablokowane elektronicznym zamkiem, kamery. Widać, że nie każdy może tam wejść. Tam spotyka dr Jane DeVries (Kate Capshaw). Przedstawia mu propozycje współpracy przy pewnym projekcie. Projekt ma dotyczyć snów.

Pani doktor pokazuje Alex stanowisko monitorowania snów. Badają osoby śniące koszmary. Pozostawiony, na chwilę, sam sobie Alex wchodzi do pomieszczenia, w którym nie powinien się znaleźć. Widzi tam dwa tajemnicze fotele i starego znajomego, dr Novotnego. Ten nie ukrywa, że Alex jest tu na jego „zaproszenie”. Innego sposobu by nie było, wie, że Alex samowolnie by tu nie przyszedł. Wyjaśnia mu też to, nad czym prowadzi badania. Jest to możliwość kontrolowania snów. Mają nawet sukcesy, udało im się z powodzeniem przeprowadzić trzy próby. Potrzeba jednak do tego osoby ze zdolnościami telekinetycznymi, a te są u Alexa wybitne. Novotny ma pewien atut, taki, że Alex nie ma większego wyboru, niż zacząć współpracować. Chłopak jeszcze nie wie, że łączenie snów nie jest całkowicie bezpieczne…

Tuż po pierwszym połączeniu, Alex spotyka Blaira, ten mu opowiada ,kto finansuje badania i dla kogo Alex teraz naprawdę pracuje.

„Ucieczka w sen” jest filmem z lat osiemdziesiątych. Widać to po nim, efekty specjalne są bardzo mocno widoczne, ale jest to zaletą – jeżeli to mają być sny, więc i niech tak wyglądają. Tematyka jest również z lat 80, Zimna Wojna, kontrola arsenału nuklearnego, etc. Świat wtedy jeszcze się bał atomowej zagłady, to musiało się dobrze sprzedawać. Nic więc dziwnego, że takie motywy trafiły i do filmu.

Fabuła „Ucieczki w sen” do wybitnych nie należy, młody utalentowany w czymś, chłopak, tajemniczy przeciwnik, atrakcyjna kobieta i obowiązkowy romans z nią głównego bohatera. W końcu uratowanie świata bądź przynajmniej USA (ale do twórców i widzów z USA to jedno i to samo :-) ).

Ogólnie „Ucieczka w sen” złym filmem nazwać nie można, jest taki przeciętny. Nie dłuży się, nie ma dużej ilości głupot (pomijając samą tematykę), nostalgicznie wyglądają nowoczesne (wtedy) urządzenia. Nie raz to już pisałem, ale są filmy lepsze i gorsze od „Dreamscape”. Nie uważam jednak, że to lekko ponad półtoragodzinny na zobaczenie filmu było stracone.

Tytuł polski: Ucieczka w sen
Tytuł oryginalny: Dreamscape
Reżyseria Joseph Ruben

Dennis Quaid jako Alex Gardner
Max von Sydow jako dr Paul Novotny
Christopher Plummer jako Bob Blair
Eddie Albert jako prezydent
Kate Capshaw jako dr Jane DeVries
David Patrick Kelly jako Tommy Ray Glatman
George Wendt jako Charlie Prince

Ten tekst jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.