Dr Charles Forbin (Eric Braeden) stworzył komputer. Nie taki domowy, do grania w gierki, nie taki dla firmy umożliwiający pracę z arkuszami kalkulacyjnymi (lub ich wcześniejszymi odpowiednikami). To komputer przeznaczony dla wojska USA. Jest olbrzymi, zajmuje kilka hal, został nazwany Colossus. Jest niesamowicie zaawansowany technologicznie. Dostęp do niego jest mocno chroniony, oprócz dużych i ciężkich drzwi, jest nawet… most zwodzony. Jest też jakieś niebezpieczne promieniowanie gamma włączane po zamknięciu wrót. Nie wiadomo czy jest to wymagane do pracy urządzenia, czy jakieś perfidne zabezpieczenie. Dodatkowo komputer znajduje się w bunkrze wybudowanym w górze. Tak zabezpieczona i duża maszyna, musi mieć szczególną funkcję, szczególnie jak ma być używana przez wojsko.

Laboratoria medyczne powinny być bezpieczne i tak w większości (mam nadzieję) jest. Owszem czasami zdarzy się jakiś wypadek lub ktoś niekompetentny (tu mam również nadzieję, że taka osoba nie zostanie tam wpuszczona). Czasami jest to połączenie obu takich zdarzeń. Prowadzący badania, Joe (Greg Blanchard), kaleczy się w palec, a później otwiera jakieś przyrząd, w którym poszło coś nie tak. Wzywa swojego przełożonego dr Franka Dardena (Bryan Cranston). Ten od razu zapowiada, aby niczego nie dotykał. Niestety, rychło w czas, wzywający go mężczyzna, już dotknął coś, co było w owym przyrządzie. Oczywiście tą skaleczoną dłonią. Frank spodziewał się problemów, twierdzi, że ma wszystko pod kontrolą. Niestety nie przewidział zranienia się laboranta. Ani tego, że chwilę od wezwania, Joe będzie martwy.

W szkole średniej, w Cayuga w Nowym Meksyku, ma odbyć się ważne wydarzenie. Mecz międzyszkolny. Dla niezbyt dużej mieściny, jaką jest Cayuga to istotna rzecz. Nie wiele się tu dzieje, rozrywek jest niewiele, są też lata pięćdziesiąte, więc telewizja jest raczej nowością, a dzisiejsze rozrywki, takie jak Internet, nie śniły się chyba nawet największym wizjonerom. Jedną z osób będących na meczu jest Everett (Jake Horowitz). Łamiąc tradycje filmów, nie jest przodującym zawodnikiem, ale raczej kimś technicznym. Musi się znać na elektronice, jego rozmowę przerywa Fay (Sierra McCormick), prosząc go, aby pokazał jej, jak działa jej nowy nabytek – magnetofon. Chłopak jest wręcz rozrywany, ma prowadzić audycje radiową, ale i pod trybuny musi zajrzeć, ktoś tam potrzebuje jego pomocy.

Fredowi Dobbsowsi (Humphrey Bogart) nie wiedzie się najlepiej w życiu. Nie ma żadnego źródła zarobku to i życie ma ciężkie. W loterii, jak to w loterii nie wygrywa, a mając wygląd bezdomnego, nikt nie chce nawet wysłuchać jego próśb, zresztą prosi o kolejkę i nie chodzi tu o taką z miniaturową lokomotywą i wagonikami. Coś mu się jednak udało i napotkany Amerykanin funduje mu obiad. Jest tak źle, że nie stać go nawet na kolejny los na loterie. Namolnemu sprzedawcy oznajmia, że nie ma tyle pieniędzy. Ten w końcu proponuje mu kupienie udziału w losie. Jedna dwudziesta normalnej ceny to coś, na co jeszcze Freda stać. Losowanie jest już za trzy tygodnie, nagroda to całe cztery tysiące pesos. Ciężko być bezdomnym, pozbawionym pracy Amerykaninem w Tampico…

Słońce daje Ziemi popalić. Dosłownie. W ciągu 3 lat wysoka temperatura niemal doszczętnie wypaliła powierzchnię naszej planety. Powstał chaos, cierpienie, śmierć. Nasza gwiazda dzienna jednak na tym nie skończyła, przewidywany jest jej kolejny, wielki wybuch. Spowoduje on wyeliminowanie pozostałego życia na Ziemi. Ziemia stanie się węgielkiem. Jest jednak nadzieja.

Julia pomimo swojego młodego wieku jest uznaną konserwatorką dzieł sztuki. Jest dokładna, potrafi tak odświeżyć dzieło sztuki, że wygląda i jak nowe, ale i wiekowe. Czasami zostawi jakiś fragment, aby można było zobaczyć, jak starzeją się obrazy. To nie jest łatwa praca. Wymaga mnóstwa cierpliwości, znajomości historii, technik wykorzystywanych przez dawno nieżyjących twórców, jak i zdolności manualnych.

Zane (Charlie Sheen) i Calvin (Richard Schiff) prowadzą badania przy pomocy radioteleskopu. Calvin jest chyba przemęczony albo i znudzony, przysypia. Ich celem jest położona ponad 14 lat świetlnych od Ziemi gwiazda typu F, Wolf-336. To może być dobry cel. Zamiast operować w zakresie mikrofal, Zane postanowił zmienić częstotliwość. Podczas rozmowy ze swoją dziewczyną, Char (Teri Polo), tuż przed wyjściem do domu, słyszy z milczących dotychczas głośników, jakiś sygnał. Radioteleskop coś odebrał. Zane zapominając nawet odłożyć słuchawkę telefonu, wraz z kolegą rozpoczyna procedurę potwierdzenia sygnału. O ile u nich wszystko się zgadza, to tuż przed nawiązaniem kontaktu z inną stacją aby potwierdzić kontakt, sygnał z Wolfa-336 milknie.

Bananowy Joe (Bud Spencer) zajmuje się uprawą… bananów. Kto by się spodziewał, że człowiek o taki pseudonimie będzie to robił? :-) Drugą informacją o nim, może być to, że jest ojcem dwudziestu synów. Imponujące. Ma też dość niespotykaną zasadę. Nie schodzi z łodzi, którą dostarcza banany. Jak sam mówi, jego światem jest owa łódź i wyspa Amantido. Ma też marzenie, marzy o szkole w wiosce, zastanawia się, ile trzeba by bananów sprzedać, aby mogła ona tam powstać.