Francja, czas rewolucji. Wiekowy Thomas d'Apcher (Jacques Perrin) nie boi się śmierci, jaka go czeka z rąk rewolucjonistów. Wie, że ucieczka nie ma sensu. Zamiast tego spokojnie pracuje tak jak zawsze. To, że jest noc, nie przeszkadza. Każe swojemu spanikowanemu lokajowi przynieść kieliszek wina i świece. Ma do napisania swoje wspomnienia i przemyślenia. Pisze, że przekonania czynią ludzi ślepymi i szalonymi, mogą trawić ich serca i przemienić w bestie. W 1764 roku taka Bestia pojawiła się we francuskiej prowincji Gévaudan. Była niebezpieczna, zabijała ludzi i pojawiły się nawet przypuszczenia, że żaden człowiek jej nie pokona. Prowincja pogrążała się w strachu i ciemnościach.

Alcatraz to wyspa na Zatoce San Francisco. Znana jest przede wszystkim z więzienia, najpierw wojskowego, późnej o zaostrzonym rygorze, jakie funkcjonowało na niej do 1963 roku. Miejsce zostało wybrane z uwagi położenia. Wyspa, jak to wyspa otoczona jest wodą, miało to utrudnić ewentualne ucieczki. Woda w zatoce jest zimna i panują tam silne prądy. Przepłynięcie wpław lekko ponad dwóch kilometrów w takich warunkach jest niemal niemożliwe. Mimo tego, próby ucieczek się zdarzały. Nieliczne zakończyły się sukcesem.

Świat został zniszczony, znowu. Po roztopieniu się czasy polarnej woda zalała wszystkie lądy. Ludzkość nie wyginęła do końca, ale ci, którym udało się przeżyć, musieli przystosować się do nowego świata (norma w tego rodzaju filmach). Część z nich żyje na łodziach i tratwach, zajmując się szukaniem, pod wodą nie tylko artefaktów starego świata, ale i tak, wydawałoby się prozaicznych rzeczy, jak wydobywanie ziemi. Potrzeba jest ona w enklawach, zamkniętych i bronionych miastach. Rośliny trzeba w końcu na czymś hodować.

Po kolejnej, wielkiej wojnie, która wyniszczyła Ziemię, szczęśliwcy, którym udało się przeżyć, żyją w wielkim mieście chronionym kopułą. Jej środek, wygląda jak raj – zieleń, woda i elegancko wkomponowane w to budynki i infrastruktura miejska. Mieszkańcy spędzają czas na przyjemnościach, nie przejmując się warunkami poza kopułą. Nad ich bezpieczeństwem, standardami życia mają piecze serwomechanizmy. Wydaje się, że, to wprost idealne warunki, jednak jest pewne ale. Życie ludzi kończy się tuż przed trzydziestym rokiem. Jest nawet specjalny ognisty rytuał, zwany Karuzelą. Innymi słowy, ludzie są zabijani.

Niedaleka przyszłość. Androidy są wśród nas. Nigdy nie wiadomo kiedy się trafi na jednego z nich. Może nim być przygodnie spotkana, piękna kobieta. Idziesz z taką do mieszkania, mając nadzieję na miło spędzony czas, a sprawa kończy się strzelaniną i uszkodzeniem głowy automatu. Cześć z androidów uznawana jest za terrorystów. Na nich polują policjanci. Jednego z nich, wspomnianą wcześniej kobietę, właśnie wyeliminował Alex Rain (Olivier Gruner), jeden z policjantów. W hotelowym pokoju wynajmowanym przez kobietę znajduje broń, ona sama była przemytniczką informacji, które przekazywała terrorystom.

Rzeczy dobre, doskonałe powinny trwać wiecznie tak, jak współpraca dwojga detektywów Riggsa (Mel Gibson) i Rogera (Danny Glover). Pomimo że ten ostatni mógłby od dawna być na emeryturze, ciągle pracuje w policji Los Angeles. Cały czas ma tego samego partnera. Ewidentnie Riggs dawno skończył z myślami samobójczymi, widać potrzebował przyjaciela, jakim się stał starszy policjant ze swoją rodzoną. Ta ostatnia przyjęła go do swojego grona.

Riggs (Mel Gibson) i Roger (Danny Glover) są w pełni zgranymi partnerami i przyjaciółmi. Nauczyli się pracować pomimo różnic w ich charakterach. Ponadto Riggs został zaakceptowany, przez rodzinę Rogera stając się jej członkiem. Nie mają spokojnej pracy, jak to w policji. Pewnej nocy zostają wezwani do bomby podłożonej w jednym z biurowców. Dobrze, że jest noc i budynek jest pusty, saperzy jednak jeszcze nie dojechali, więc para detektywów, za namową Riggsa idzie samodzielnie sprawdzić przypuszczalną bombę. Riggs uważa, że jej nie ma. Roger się nie pali do sprawdzania, zostało mu tylko osiem dni do emerytury.

Riggs (Mel Gibson) i Roger (Danny Glover) są nadal partnerami. Wygląda, że zgrali się ze sobą, ale charakterami nadal się różnią, no, ale w tej kwestii nic się nie zmieni. Tym razem biorą udział w pościgu. Na posterunku przysłuchujący się rozmowom radiowym policjanci ochoczą zawierają zakłady, aż do czasu, kiedy dowiadują się, że prowadzi Murtaugh w wozie żony, wtedy ochota jakiś im mija. Detektywi ścigają jakichś Niemców. Przestępcy są uzbrojeni i wóz żony, wkrótce nie jest już w stanie idealnym. W pewnym momencie za kierownice wsiada Riggs. Dla żony Rogrea nie jest to dobra wiadomość, jej samochód na pewno będzie po przejściach.