Dave udaje się do małej indiańskiej wioski, na terenie rezerwatu Indian. Miejsce jest od pewnego czasu opuszczone, teraz to poligon wojskowy na którym ma odbyć się test. Rakieta zawierająca czerwony pluton po przejściu przez atmosferę ma uderzyć w ściśle określony punkt. To misja mająca przetestować tajne (oczywiście) urządzenie do wykrywania minerałów na powierzchni Księżyca. Wybuch ma spowodować emisję nieszkodliwych, czerwonych promieni Omega, mających wywołać fluorescencję podziemnych (a docelowo podksiężycowych) złóż minerałów. Tylko, dlaczego, jeżeli są nieszkodliwe, ewakuowano mieszkańców? Dave'a nie da razy już zawrócić, przesiadł się z motocykla na łódź wiosłową – wioska leży na bagnach. Niestety dla niego, łódź jest pozbawiona łączności radiowej, a krótkofalówka, którą posiada nadaje na falach krótkich – to znaczy w bazie go słyszą, ale on ich już nie (nie mają nadajnika na takich falach? Dziwne, ale niech będzie filmowcom).

Dave dostarcza mandat, ale ma problemy z powrotem. Aligator w łodzi nie jest zachęcającym towarzyszem. Dave'owi nie udaje się opuścić miejsca testów, zostaje napromieniowany czerwonymi promieniami Omega.

Wbrew obawom swojego przełożonego sierżanta Willy'ego Dunlopa (Ernest Borgnine), Dave jednak przeżywa. Wraca jednak odmieniony. Ze zdumieniem odkrywa, że ma super moce – telekinezę, hipnozę, widzi przez ściany, jest super szybki, potrafi nawet w niewielkim stopniu przewidzieć przyszłość, niestraszny mu nawet upadek w dużych wysokości i pewnie kilka innych zdolności. Próba podzielenia się tymi rewelacjami z przełożonym jest nie skuteczna. Sierżant nie ma zamiaru wierzyć w takie opowieści. Dave chce to udowodnić, ale… zawodzi, nic się nie dzieje… Dave po czasie zauważa, że moce pojawiają się i znikają. Niewątpliwie jednak, te moce, pomogą mu to w walce z przestępcami.

I tak walcząc z nimi, naraża się jednemu z nich Tony Torpedo (Marc Lawrence). Ma on firmę zajmującą się łowieniem i przeróbką ryb, ale w rzeczywistości to fałszerz pieniędzy. Chce wyeliminować dwoje policjantów.

Patrząc na aktorów grających w „Atomowym glinie” nie sposób zauważyć odtwórcę głównej roli – Terence Hilla. Jego obecność może zwiastować jedno, film będzie komedią. Ta mina niewiniątka i budzący zaufanie wzrok doskonale pasują do roli Dave. Aktor doskonale wpasowuje się w graną rolę.

Sam film, jako komedia z małymi elementami science-fiction – promienie Omega, musi zawierać scenę z filmowo-naukowy bełkotem, ale trzeba jakoś uzasadnić wydarzenia w fabule. Nie przeszkadza to, lekko to wszystko uzasadnia.

Twórcy kilka razy posłużyli się archiwalnymi wstawkami filmowymi, nie wygląda to źle, nawet lekko pomaga. Sądzę, że łatwiej było użyć sceny startu prawdziwej rakiety, niż zrealizować taką scenę samodzielnie. Na pewno taniej wyszło.

Jak przystało na komedię policyjną muszą być gangsterzy i to tacy jak w komedii być powinni – lekko głupawi, ale czujący respekt przed policją i niechcący jej się narazić z byle powodu. Dave robi z nimi co chce, powodując uśmiech na twarzy widza.

Twórcom nie udało się uniknąć kilku niekonsekwencji, ale to nieważne, film jest i tak przyjemny.

„Atomowy glina” to lekka, przyjemna komedia, rzekłbym nawet, że rodzinna. Przemoc jest bardziej komediowa, niż prawdziwie pokazana. Film jest zabawny, dobrze zagrany i wart przypomnienia sobie o nim.

Tytuł polski: Atomowy glina
Tytuł oryginalny: Poliziotto superpiù
Reżyseria Sergio Corbucci

Terence Hill jako Dave Speed
Ernest Borgnine jako Willy Dunlop
Marc Lawrence jako Tony Torpedo
Joanne Dru jako Rosy LaBouche
Julie Gordon jako Evelyn Dunlop