W tak dużym mieście jak Ankh-Morpork zdarzają się przypadki porzuconych dzieci i innych sierot. Wbrew przypuszczeniom nie spotyka je nic złego – trafiają do zastępczych domów, a raczej do gildii, które dają im imię, wykształcenie i szansę na jakiś zawód w przyszłym, dorosłym życiu. Jednym z takich dzieci jest już wychowanek Gildii Zegarmistrzów - Jeremy Clockson. Jest on obdarzony umiejętnością tworzenie znakomitych zegarów, nikt inny takich nie robi.

Robert Hawkins (Michael Stahl-David) wyjeżdża wkrótce do Japonii, dostał awans i ma tam pracować jako wiceprezes – nie wiadomo konkretnie czego. Jego przyjaciele postanawiają urządzić mu pożegnalne przyjęcie. Aby mógł ich wspominać postanawiają nagrać mu video w którym składają mu życzenia, a uwiecznione przy okazji przyjęcie będzie miłym dla niego dodatkiem. Podczas przyjęcia następuje wstrząs – podobny jak przy trzęsieniu ziemi. Jest to dość niecodzienne, bo akcja dzieje się w Nowym Jorku.

W małym urugwajskim miasteczku - Las Piedras przebywa grupa uchodźców z Europy. Przybyli tu z różnych powodów, ale przeważa ten, że uciekli od problemów, które sobie narobili w swych ojczyznach. Żyją w skrajnej nędzy. Miasteczko nie należy do najbogatszych, można by napisać, że gdyby ludzie kaczek nie zjedli, to rzucały by one mieszkańcom chleb. :-) Obcokrajowcy nie są darzeni sympatią miejscowych – zresztą i vice versa. Byli europejczycy są jak gdyby więźniami – jedyną drogą jaką można się dostać do miasteczka jest samolot, ale bilety na niego są bardzo, bardzo kosztowne – najtańszy który niewiele zmieni, to koszt 100 dolarów.

Upłynęło wiele wody w rzece Elbląg od naszego ostatniego wyjazdu. Razem z Alą stwierdziliśmy, że dość tego i postanowiliśmy gdzieś pojechać. Jako, że w nieodległej Gdyni odbywały się targi „Wiatr i Woda” (akurat coś dla takich szczurów lądowych jak my), na cel kolejnego naszego wyjazdu padła właśnie Gdynia. Jednak ten wyjazd miał być inny, do naszej dwójki dołączył młody, 11 miesięczny Andrzej. Miała to być jego pierwsza odyseja, pierwsze spotkanie z innym miastem, morzem, a przede wszystkim z… pociągiem.

Najdalszym miejscem do którego dotarł człowiek jest Księżyc. Owszem dalej wysłaliśmy różnego rodzaju sondy, ale osobiście najdalej byliśmy właśnie na naszym satelicie. Teraz to się zmieni, planowana jest misja na Europę, jeden z księżyców Jowisza. Zadaniem sześcioosobowej załogi jest sprawdzenie przypuszczeń naukowców dotyczących możliwości istnienia jakiejś prymitywnej formy życia. Warunki do jego powstania są spełnione – jest woda i źródło ciepła – najprawdopodobniej pochodzenia wulkanicznego.

Na dalekim południu, na rubieżach Chille, na jednej z wysp leżących tuż przy Przylądku Horn, pewien śmiałek przeprowadza poszukiwania. Co może być ciekawego na zamarzniętym kawałku skały nieopodal Antarktydy. Wydaje się, że właśnie… skały. Nestor nie szuka jednak ani złota, ani diamentów, czy bardziej pospolitych minerałów, takich jak żelazo. On szuka czegoś niesamowitego. W pewnym momencie odsłania kawałek gruntu, znajduje to coś i… umiera. Coś tajemniczego - jakiś błysk go zabija.

Człowiek sięgnął gwiazd. Kolonizuje nowe planety, odkrywa nieznane przestrzenie pozaziemskie, bada nowe formy życia. Jednak życie w kosmosie jest pełne niebezpieczeństw, być może niespodziewana dehermetyzacja statku, rój meteorów, może jakiś obcy. Jednak największym chyba niebezpieczeństwem są planety. Nie, nie życie i warunki na nich zastane, po prostu planety.

Wielki koncern elektroniczny chce wprowadzić na rynek swój najnowszy i najdoskonalszy produkt – robota, a w zasadzie androida, tak zwanego „nieliniowieca skończonego”. Owe androidy są prawie tacy sami jak ludzie – wyglądają jak my, jedzą, piją i hmmm pozbywają się tego. Mają coś co przypomina krew – po zranieniu krwawią. Tylko dokładne i szczegółowe badanie może określić czy są ludźmi. Firma razem z UNESCO postanawia poddać je testowi. Potrzebny jest ktoś aby ten test przeprowadził.